گفتمان چپ اوليه در ايران: انديشه‌هاي جهاني در بستر ايراني

Left Discourse in Iran: Global Ideas in Iranian Context

اين مقاله به بررسي محتوا و ويژگي‌هاي اصلي گفتمان چپ در متون گروه‌هاي سوسياليستي و ماركسيستي اوليه، مثل اجتماعيون عاميون و حزب دمكرات ايران در انقلاب مشروطه، مي‌پردازد تا مشخص شود عناصر اصلي مورد تاكيد در اين گفتمان چه چيزهايي هستند. مقاله حاضر رويكردي را پيشنهاد مي‌كند كه طبق آن توجه به تعامل عناصر دروني و بيروني، به ويژه ادغام و تركيب آن‌ها، جهت فهم جامعه ايران اساسي تلقي مي‌شود. طبق اين رويكرد براي شناخت جامعه ايران لازم است به تعامل عناصر دروني و بيروني در سطح جوامع تاثيرپذيري همچون ايران توجه شود. براي فهم گفتمان چپ اوليه از اين رويكرد استفاده شده است. با استنتاج از اين رويكرد، مي‌توان گفت به احتمال زياد گفتمان چپ اوليه تركيبي از عناصر دروني و بيروني (ايراني و جهاني) است. گفتمان چپ اساساً از خارج وارد ايران شد و كالايي وارداتي محسوب مي‌شود، اما اين انديشه و گفتمان پس از ورود به ايران در تعامل با عناصر محلي و ايراني قرار ‌گرفته و به صورت پديده‌اي تحول‌يافته و دورگه در ايران ظاهر شد.

The purpose of this article is to identify main characteristics of left discourse in texts of socialist and Marxist groups in Iran. Present article suggests a theoretical approach in which interactions between internal and external elements, such as articulation of global and Iranian elements, are considered crucial to understand Iranian society. This approach has been used to understand left discourse in Iran. Socialist ideas mainly came to Iran from Russia by political or revolutionary parties. These ideas were absorbed by Iran society and articulated with local elements. Finally, a hybrid left discourse developed in Iran that was articulated from both global socialist ideas and Iranian elements.