«پسر آدم، دختر حوا»؛ نقدي درون‌گفتماني بر فمينيسم ليبرال

“Adam’s Son, Eve’s Daughter”: An Intra-Discourse Criticism of Liberal Feminism

«زنانگي»، نقطه تفاوت گرايش‌هاي گوناگون فمينيستي است. اينكه زنانگي اصالت بيولوژيك يا ذاتي دارد يا برساخته اجتماع است، محملي براي جدال فمينيست‌ها با هم است. فمينيست‌هاي ليبرال، زنانگي را غيراصيل مي‌شمارند و آن را برساخته‌اي اجتماعي و در خدمت نظام سرمايه‌داري مي‌دانند. در عوض فمينيسم رمانتيك زنانگي را مقوله‌اي ارزشمند تلقي مي‌كند و آن را نه‌تنها نقطه ضعفي براي زنان نمي‌شمارد كه درصدد است جهان را نيز زنانه كند. نوشتار حاضر بر آن است تا گفتمان‌هاي دو مكتب فمينيستي (ليبرال و رمانتيك) حاكم بر فيلم «پسر آدم، دختر حوا» را استخراج نمايد. نتايج اين تحليل نشان مي‌دهد كه فيلم درعين‌حال كه بر بستر نشانه‌هاي فمينيسم ليبرال ساخته شده است، ولي به نقد رمانتيكي آن نيز مي‌پردازد.

“Femininity” is a turning point in feminist approaches. One feminist controversy is whether femininity is biological or socially constructed. Liberal feminists consider it as non- essential, socially constructed and in the service of capitalism. Contrariwise, romantic feminism finds the status to be an asset and views it as not only a weak point but attempts to render the whole world feminine. This article has depicted these two discourses in the feature film “Adam’s Son, Eve’s Daughter”. The result shows that though the movie is based on signs derived from liberal feminism, it simultaneously makes some criticism of romantic feminist nature.