تاثير تمرين دو تكنيك دست در كاراته بر كاهش حركات كليشه‌اي دست يك پسر اتيستيك خاص: پژوهش موردي

The effect of training two selected karate-hand techniques on hand stereotypic movements in autistic boy (Case study)

چكيده مقدمه: رفتارهاي كليشه‌اي يكي از ويژگي‌هاي مهم كودكان مبتلا به اختلال اوتيسم (Autism) مي‌باشد. اين رفتارها با نقصان در فرايند يادگيري، اكتساب مهارت‌هاي اجتماعي، افرايش استرس در خانواده و رفتارهاي خودآزار دهنده مرتبط مي‌باشند. بنابراين درمان اين رفتارها از اهميت بسزايي برخوردار است. هدف اصلي از پژوهش حاضر، تاثير آموزش دو تكنيك دست در كاراته بر بهبود حركات كليشه‌اي دست يك پسر اوتيستيك بود. مواد و روش‌ها: شركت كننده پژوهش حاضر يك پسر 10 ساله مبتلا به اختلال اوتيسم بود. مرحله مداخله كه در آن شركت كننده به تمرين دو تكنيك رزمي دست (3 ماه، 36 جلسه) به همراه 14 كودك در روزهاي زوج مي‌پرداخت، قبل و بعد از دو مرحله خط پايه كه بدون تمرين صورت مي‌گرفت، اعمال گرديد. فراواني بروز حركات كليشه‌اي دست توسط مشاهده كننده در دوره‌هاي 15 دقيقه‌اي بلافاصله قبل و بعد از تمرين در حالي كه شركت كننده مشغول به فعاليت‌هاي منظم كلاسي بود، مورد بررسي قرار گرفت. مشاهده همچنين در روزهاي بدون تمرين در دوره‌هاي زماني مشابه در تمامي مراحل انجام گرفت. يافته‌ها: آموزش دو تكنيك دست كاراته به كاهش 12/44 درصدي حركات كليشه‌اي دست كودك اوتيستيك منجر شد. نتيجه‎گيري: تمرين دو تكنيك دست در كاراته مي‌تواند منجر به كاهش چشمگير حركات كليشه‌اي دست كودكان مبتلا به اختلال اوتيسم شود. بنابراين بر پايه يافته اين پژوهش پيشنهاد مي‌گردد شركت در رشته‌هاي رزمي در برنامه‌ هفتگي كودكان مبتلا به اختلال ا‌وتيسم كه داراي حركت كليشه‌اي دست هستند، قرار گيرد. كليد واژه‌ها: زوكي، گدان باراي، كاراته، اوتيسم، حركات كليشه‌اي

Abstract Introduction: Stereotypy is one of the main features of children with autism. These behaviors are associated with deficit in learning processes, social skills acquisition, increased family stress, and self-injuries behaviors. The purpose of the present study was aimed to investigate the effectiveness of two selected Karate-hand techniques on hand stereotypic movements in a boy with autism. Materials and Methods: The participant was a 10 years old boy with autism. He asked to take part in some exercise sessions. The exercise phase was preceded and followed by some baseline phases. In baseline phases, the participant did not receive any exercise. Change in the frequency of stereotypic hand movements was assessed by observations during 15 minute periods immediately before and after exercise while participant engaged in routine classroom activities. Observations also occurred in the same time periods on no-exercise days during all phases. Results: Results showed that training two karate hand techniques led to reduction of 44.12 percent in stereotypic hand movements in subject. Conclusion: The present study showed that training two karate hand techniques might reduce the stereotypic hand movements in a child with autism. Since the result has came out from a single case study, it could be suggested that more experimental studies can be carried out on autistic participants to investigate whether this technique effect on hand movements. Keywords: Zuki, Gedan barai, Karate, Autism, Stereotypic movement