دو روايت از يك حكايت در شعر مولانا و عطار

Two Accounts of the Same Story in the Poetry of Attar and Rumi

داستان اياز و محمود موضوع بسياري از حكايت‏ها و تمثيل‏هاي شيخ عطّار و جلال‏الدّين مولوي است. اين دو شاعر براي تبيين نكته‏هاي حكمي و عرفاني از تمثيل‏هاي فراواني، سود جسته‏اند. در آثار عطّار و مولوي، محمود و اياز علاوه بر چهره تاريخي داراي شخصيّت تمثيلي و نمادين هستند و شيخ و مولانا براي بيان اسرار صوفيانه از جمله خودشناسي و عبوديت، از سيماي نمادين آنان بهره برده‏اند. در اين مقاله ضمن مقايسه دو داستان، نشان داده شده است كه مولوي اگرچه در نقل داستان به روايت عطّار نظر داشته امّا در جنبه‏هاي داستان‏نويسي و شخصيّت‏پردازي از خود ابتكار نشان داده است.