شخصيت‏پردازي در داستان‏هاي زولا مطالعه موردي؛ "سهم سگان شكاري"، "شاهكار" و "قلب پاريس"

Characterisation in Emil Zolaʹʹs Stories

در نيمه دوم قرن نوزدهم، در فرانسه، به واسطه پيشرفت سريع علم، ديدگاه نويسندگان نسبت به داستان‏نويسي دگرگون و به سمت حقايق زندگي سوق داده شد. در اين ميان، "اميل زولا"، به عنوان سردمدار مكتب ناتوراليسم، بيش از پيش به سمت واقعيت، گرايش پيدا كرد. متاثر از اين ديدگاه، قهرمان‏هاي داستان‏هاي او مانند دوران‏هاي پيشين، داراي خصوصيات خارق‏العاده و افسانه‏اي نيستند؛ بلكه انسان‏هايي كاملاً عادي، برگزيده از جامعه زمان نويسنده‏اند؛ زولا بدين‏وسيله جامعه لجام‏گسيخته امپراطوري دوم را به ياري ديده‏ها، شنيده‏ها و تجارب زندگي خود به تصوير مي‏كشد. در اين جستار كوشش شده است، با تكيه بر سه اثر او به نام‏هاي "سهم سگان شكاري"، "شاهكار" و "قلب پاريس"، شگردهاي خاص زولا در پردازش قهرمانان داستان‏هايش بررسي شود.