ادبيات داستاني و توسعه اجتماعي مطالعه موردي؛ پژوهش در داستان‏هاي دهخدا، جمال‏زاده، هدايت، آل احمد، دانشور

Fiction and Social Development The Case Study of Dehkhoda, jamal Zadeh, Hedayat, Ale-Ahmad and Daneshvarʹʹs Stories

اين پژوهش در پي پاسخ به اين پرسش است كه آيا نويسندگان معاصر در دوران ورود مدرنيته به ايران، توجهي به توسعه و گذر از سنت داشته‏اند؟ و اگر اين‏گونه بوده چه مفاهيمي را مدنظر داشته‏اند؟ در اين بين با بررسي آثاري از پنج نويسنده (دهخدا، جمال‏زاده، هدايت، آل‏احمد و دانشور) كه در بازه زماني 1250 تا 1350 خورشيدي نوشته شده‏اند، در پي پاسخ به اين پرسش با شيوه تحليل محتوا پرداختيم. در نهايت با شمارش مقولات مفهومي سنتي و عناصر و پيش‏نيازهاي مدرنيته و توسعه، مشخص شد در تعداد دفعات استفاده از مفاهيم سنتي و مدرن، بيش‏ترين مقولات مطرح‏شده مربوط به عناصر مرتبط با توسعه فرهنگي بوده است. بر اين اساس حركت رو به تغيير در ادبيات معاصر ايران را مي‏توان حركتي آگاهانه دانست. اين وضع در آثار نويسندگان مورد بررسي نشان‏دهنده بينش و درك مسيله توسعه در ايران در بازه زماني ذكر شده است.