بررسي كاركرد تمثيل در آثار ادبي تعليمي

The study of function of allegory in the didactic literary works

ادب تعليمي يكي از انواع ادبي است كه از ساحت اخلاقي و آموزش ويژه‌اي سخن مي‌گويد. آنچه در آثار ادبي تعليمي، تعليم و پند و اندرزهاي اخلاقي را حلاوت بخشيده است و تاثيرگذاري آن را دو چندان ساخته است، استفاده از ابزار كارآمد تمثيل است كه با بسامدي درخور توجه در متون تعليمي ادبي نمود يافته است. پديد آورنده آثار تعليمي براي تقرير و توضيح مطلب اخلاقي خود يا ايضاح و تثبيت آن در ذهن مخاطب از اين شيوه‌ي ادبي بهره مي‌جويد. يافته‌هاي تحقيق بيانگر آن است كه كاربرد فراوان تمثيل در آثار ادبي تعليمي، حاكي از ارتباطي دوسويه ميان تعليم و تمثيل است به گونه‌اي كه گوينده با تمثيل، بر مفاهيم اخلاقي كه غالباً مطلبي معقول و غير حسي‌اند تاكيد كرده، با تصريح آن، مخاطبان خود را كه غالباً از مردمان عامي‌اند، متوجه آن مي‌كند. با تكيه بر نتايج حاصل از اين تحقيق مي‌توان گفت كه تمثيل يكي از مختصات و ويژگي هاي آثار تعليمي ادبي است و نمي‌توان آن را صنعت ادبي (البته در اين نوع از آثار) ناميد.

Didactic literature is one of the various literatures expressing moral aspect and special education. In the didactic literature, using of parable’s efficient utensil, which has been appeared in the didactic literature with considerable utilization, is improved the education and moral advice and reduplicated its efficiency. The goal and content of the didactic works declare that the narrator uses from this literary style for writing and commenting his/her moral issue or revealing and consolidation the issue in the readerʹs mind. Research results indicate that the great application of parable in special meaning and the didactic literature that it is resulted from two-way communication between education and parable such that the narrator accentuate on the moral concept and with its stipulation captures the reader’s attentions. According to the results of this thesis, we can declare that the parable is one of the didactic literature’s properties and it is a method, which can be considered as a part of the didactic literature.