زهد فلاطون خم نشين در مضمون سازي صايب تبريزي

The asceticism of Plato’s hermitage in Saeb Tabrizis content making

بررسي ديوان حجيم صايب تبريزي، اين ادعا را اثبات مي كند كه او در يادكرد از ديوجانس يوناني و زهد و گوشه نشيني او، مانند ديگر شخصيت هاي موجود در ديوانش، نگاهي دوگانه دارد. او در بيان، تاييد و تاكيد مفاهيم و مضمون هاي اخلاقي و تعليمي خود، بيش از هر چيزي از شخصيت هاي موجود در منابع شعري پيش از خود بهره مي برد اما گاهي در بيان ارزش مضامين والاي اخلاقي و تعليمي، حتي پختگي و سختگي اين شخصيت ها نيز چندان طبع اندرزگو و مضمون پرداز صايب را راضي نمي‌كند؛ پس، او در نگاهي تازه با كنار زدن مقام اين شخصيت ها و برخلاف آن چه خود نيز از آن ها به كار مي گيرد، بر ارزش مضامين مورد نظر خود تاكيد مي ورزد. در اين مجال به بررسي اين نوع كاربرد و تمثيل هاي دوگانه و تعليمي صايب در مورد زهدورزي فلاطون خم نشين مي پردازيم.

The study of Saeb Tabrizi’ s voluminous Divan, proves the claim that he has a twofold viewpoint towards remembering Greek Diogenes and his hermitage such as other characters in his Divan. In order to express confirm and emphasis on his moral and didactic contents, Saeb uses some characters which exist in previous poetical resources. However, sometimes in expressing the value of highly moral and didactic contents these maturity and hardness characters cannot satisfy Saeb’s didactic and imaginative temperament. Therefore in a new view, he puts their magnificent characters away and uses them in a contrariwise way to emphasize on his moral and didactic contents. In this study, we peruse this kind of usage and twofold didactic allegories about hermitage of Plato.