انسان‏شناسي در فلسفه اگزيستانسياليستي مارسل

The Anthropology in Marcelʹʹs Existentialist Philosophy

در اين نوشتار، ديدگاه گابريل مارسل در باب انسان‏شناسي در فلسفه اگزيستانسياليسم، با بهره‏گيري از روش مطالعات كتابخانه‏اي و تحليلي مورد بررسي قرار گرفته است. وي براي شناخت حقيقت انسان، طريق راز، تامل ثانويه و در خود فرو رفتن را پيش مي‏گيرد و شرط اساسي انسان شدن را بودن در جهان، و حيات انسان را نيز در نسبت او با ديگر انسان‏ها مي‏داند. همچنين نسبت «من ـ تو» را كه در ارتباط با ديگران جاي دارد، در امتداد نسبتي اساسي، يعني نسبت من و توي مطلق، يعني خدا، برمي‏شمرد و براي دست‏يافتن به شناخت ملموس‏تر حقيقت انسان به برخي از ويژگي‏هاي اساسي او از جمله آزادي و اختيار، عشق، وفا و اميد مي‏پردازد و وجود اختيار را در تمامي عملكرد هاي انساني به عنوان اصلي مسلم در نظر گرفته و آن را از مقوله‏هاي راز مي‏داند.

Using a library survey and an analytical method, the present paper investigates Gabriel Marcelʹs view on the anthropology in existentialist philosophy. He pursues the path of mystery, secondary contemplation and self-reflection to recognize manʹs reality and believes that the basic condition for one to be human is oneʹs existence in this world and that manʹs life is contingent upon his relationship with other people. He also holds that the relationship between "I and you", in relation to others, exists in a kind of relationship, that is, the relationship between absolute "I and you", i.e. God. He takes into consideration some of manʹs fundamental characteristics such as freedom and free will, love, loyalty and hope to attain a more ostensible recognition of manʹs reality, and considers free will in all manʹs acts as an axiom and as a category of mystery