ارتباط مستقيم و غيرمستقيم خودكارآمدي تحصيلي با افسردگي نوجوانان

The Direct and Indirect Relationships between Academic Self-Efficacy and Adolescence Depression

پژوهش حاضر با هدف بررسي ارتباط مستقيم خودكارآمدي تحصيلي و ارتباط غيرمستقيم آن (از طريق طرد همسالان و موفقيت تحصيلي) با افسردگي نوجوانان انجام شده است. آزموني‌هاي پژوهش شامل 946 نفر (471 دختر و 475 پسر) از دانش‌آموزان مقطع متوسطه شهر تهران مي‌باشند كه با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شده‌اند. ابزار گردآوري عبارتند از: پرسشنامه خودكارآمدي كودكان و نوجوانان (SEQ-C؛ موريس، 2001)، سياهه افسردگي كودك (CDI)، پرسشنامه طرد همسالان و موفقيت تحصيلي. براي تحليل داده‌ها از نرم افزار ليزرل و روش تحليل مسير استفاده شده است. يافته‌ها نشان داد كه مدل پيشنهادي از نيكويي برازش نسبتاً خوبي برخوردار است. نتايج نشان داد كه مسير مستقيم خودكارآمدي و همچنين مسير غيرمستقيم آن از طريق طرد همسالان در افسردگي نوجوانان معني‌دار است. خودكارآمدي تحصيلي همچنين بر موفقيت تحصيلي نوجوانان تاثير مستقيم دارد اما مسير غيرمستقيم آن بر افسردگي از طريق موفقيت تحصيلي معني‌دار نمي‌باشد. استلزام‌هاي باليني براي پيشگيري و درمان افسردگي نوجوانان مورد بحث قرار گرفت.

relationships between academic self-efficacy and adolescence depression. Participants were 946 high school students (471 girls and 475 boys) in Tehran who were selected by cluster sampling method. Child Depression Inventory (CDI), Self-Efficacy Questionnaire, and Peer Rejection Questionnaire were also used. Path analysis revealed that the model fit was satisfactory. The academic efficacy had a significant direct and an indirect effect, through peer rejection, on depression. The effect of academic efficacy on academic achievement was significant, but the indirect effect, through academic achievement, on depression was not significant. Clinical implications of adolescent depression were discussed.