بهينه سازي شبكه پايش سطح آب زيرزميني در دشت تبريز با استفاده از روش زمين آمار

Optimization of groundwater level monitoring network in Tabriz plain using geostatistics

در اين مقاله از روش هاي زمين آمار براي بهينه سازي شبكه چاه هاي پايش آبخوان دشت تبريز در شمال غربي ايران استفاده گرديده است. شبكه موجود چاه هاي مشاهده اي در دشت تبريز از 156 حلقه چاه تشكيل گرديده و از توزيع بهينه اي برخوردار نيستند. براي بهينه سازي از اطلاعات شبكه موجود چاه هاي مشاهده اي و شبكه كمي و كيفي آبخوان استفاده شده است. ضمن مقايسه مدل هاي مختلف زمين آمار در شبيه سازي تغييرات تراز آب در دشت تبريز و انتخاب بهترين مدل تلاش گرديده است تا با استفاده از سه شيوه كاهش، افزايش و تغيير مكان چاه ها اقدام به بهينه سازي شبكه چاه هاي موجود گردد. نتايج بدست آمده نشان داد كه با كاهش تعداد چاه هاي شبكه و با تعدادي معادل 64% شبكه حاضر مي توان با تخمين قابل قبولي سطح آب را در مناطق فاقد آمار پيش بيني نمود. افزايش تعداد چاه ها تاثير چنداني را در بهبود معيارهاي آماري ايجاد ننمود ولي تغيير محل 4/3 % چاه ها باعث مي شود تا حدي دقت برازش كريجينگ به داده ها كاهش يابد.

In this paper, geostatistical methods has been used for optimization of groundwater observation wells network in Tabriz plain, north west of Iran. Existing network of observation wells in Tabriz plain have been formed of154 Wells and the distribution is not optimal. Data of existing observation wells network and also quality and quantity network is used in order to optimization. by Comparison of different geostatistical models, for simulation of water level changes in Tabriz plain and chooseing the best model, three methods of reduce, increase and change in the location of wells was followed to optimize existing network. The results showed that by reducing the number of wells to 64%, Water levels in areas without information can be estimated with reasonable accuracy. Increasing the number of wells did not improved statistical criteria, but change in the location of some wells causes increase of accuracy of kriging fitted to the data.