مطالعه تطبيقي طرح قاعده مسيوليت مدني ناشي از عمل غير در حقوق ايران و فرانسه

THE COMPARATIVE STUDY OF PRESENTATION OF THE RULE OF VICARIOUS LIABILITY IN FRENCH AND IRANIAN LAW

يكي از اصول مسيوليت ها اعم از مسيوليت اخلاقي و حقوقي اين است كه مسيوليت شخصي است. قاعده فقهي «وزر» دلالت بر اين دارد كه اصل بر مسيوليت شخصي است. حال در مواردي كه اصولاً مسيوليت در يك تعهد مالي خلاصه مي گردد؛ مانند مسيوليت مدني كه بر ذمه فاعل فعل زيان بار، تعهد به جبران ضرر ايجاد مي گردد، بر اصل شخصي بودن مسيوليت، استثناياتي وارد شده و مسيوليت ناشي از عمل غير مطرح گرديده است. در حقوق فرانسه تا سال 1991 مسيوليت مدني ناشي از فعل غير استثنايي تلقي مي گرديد و ماده 1384 قانون مدني فرانسه در مورد برخي از مصاديق مسيوليت ناشي از عمل غير به صورت استثنايي و محدود تفسير مي گرديد. از اين سال به بعد با تفسير ديوان استثنا تبديل به قاعده شد. در حقوق ايران نيز مصاديق مسيوليت مدني ناشي از عمل غير چنان گسترده است كه بعيد نيست بتوان قانونگذار را به ارايه يك فرمول كلي از مسيوليت ناشي از عمل غير سوق داد كه در اين مقاله همراه با مطالعه تطبيقي مورد بررسي قرار مي گيرد.

One of the principles of the responsibilities is that responsibility is personal. The principle of VEZR denotes that responsibility is personal. But sometimes there is a vicarious liability. In French law until 1991 the vicarious liability was UN exception and the article of 1384 of civil code of french has been interpreted limitedly. From 1991the exception has been changed into the principle. In the law of Iran also there is many of the vicarious liability that the legislator can present the rule general of vicarious liability that in this article has been examined.