نگاهي به نماد خورشيد در تمثيلات سهروردي

Symbol of Sun in suhrawardiʹʹs Allegorical works

«خورشيد» به‌عنوان يك موضوع هميشه موردتوجه شاعران بوده است. در دوره آغازين شعر فارسي توصيفاتي كه از خورشيد ارايه شده است، تنها جنبه تصويرسازي دارد. در سده‌هاي ششم و هفتم، خاقاني، عطار و مولانا بيش از ديگران به خورشيد توجه نشان داده‌اند. سهروردي (549 ـ 587 ه . ق) ـ فيلسوف شهيد و شهير ايراني ـ در آثار خود پي‌درپي از تمثيلاتي استفاده كرده كه حضور خورشيد در آنها از نظر بسامد قابل‌توجه است. اين حضور چنان قوي، پررنگ و گسترده است كه مي‌توان خورشيد را پايه تمثيلات و حتي تفكر او به‌شمار آورد. در هفت قصه از مجموعه قصه‌هاي ده‌گانه كتاب لغت موران، خورشيد نقشي محوري و اصلي دارد و حضور آن در بافت متن چنان قوي و موثر است كه با حذف آن، شالوده قصه به‌هم مي‌ريزد. اين نقش‌آفريني خورشيد از تفكر فلسفي و انديشه‌هاي اشراقي سهروردي مايه مي‌گيرد.

Symbol of Sun Suhrawardiʹs Allegorical Works H. Khosrav? Assistant Professor of Persian Language and Literature, IAU, Shahrkurd Branch From the earliest period of Persian poetry, the sun has been a subject of attention, and in the 6th and 7th AH, Kh?gh?n? Shirv?ni, Att?r Nish?buri and Mowl?n? Jal?l-al Din Balkhi employed the image of the sun in their poems. But for Shah?b al-Din Suhrawardi (1155-1191), the Persian philosopher and mystic, the light and the sun have a special significance; according to him all creation is a successive outflow of the original supreme Light of Lights (Nur al-Anvar). This article tries to analyze the symbol of sun in the Allegorical Works of Suhrawardi, especially Loqat-e Mur?n. Keywords: Shah?b al-Din Suhrawardi, Sun, Light, Allegory, Loqat-e Mur?n. Email: h_khosravi2327@yahoo.com