كاربرد مدل گزينش براي داده هاي گمشده در كارآزمايي باليني مقايسه تزريق داخل زجاجيه‌اي بيواسيزوماب به تنهايي و همراه با تريامسينولون در بيماران استحاله وابسته به سن ماكولا

چكيده مقدمه:در اين مطالعه مقايسه دو درمان تزريق داخل زجاجيه‌اي بواسيزوماب به تنهايي و يا به همراه تريامسينولون بر حسب داده‌هاي يك كارآزمايي باليني تصادفي با استفاده از مدل گزينش براي گمشدگي‌ هاي آگاهي‌ بخش، صورت گرفت. مواد و روش‌ ها: مدل‌ سازي داده‌ ها در اين مطالعه بر اساس اطلاعات 90 بيمار مبتلا به استحاله وابسته به سن ماكولا با يكي از انواع CNV، كه قبل از شروع اين كارآزمايي باليني درماني دريافت نكرده بودند، انجام شد. بيماران به صورت تصادفي در دو گروه تزريق داخل زجاجيه‌اي بواسيزوماب(اواستين) به تنهايي يا توام با تريامسينولون قرار گرفتند. مدل گزينش(براي گمشدگي ‌هاي آگاهي‌ بخش)، جهت مقايسه‌ اثر درمان‌ هاي مورد نظر براي اين بيماران، با حذف اثر ساير متغيرهاي مخدوش‌ گر، برازش داده شد. پيامدهاي اصلي مورد بررسي، بهترين ديد اصلاح شده و ميزان ضخامت مركزي ماكولا بودند. يافته‌هاي پژوهش: مدل گزينش براي گمشده‌ هاي آگاهي‌ بخش، كاهش ضخامت مركزي ماكولا در تزريق بيواسيزوماب همراه با تريامسينولون را به طور معني ‌داري بيشتر از كاهش اين ضخامت در تزريق بيوسيزوماب به تنهايي گزارش كرد(P=0.026). اثر گروه درماني بر بهبود بهترين ديد اصلاح شده نيز معني‌دار بود.(P=0.017) بحث و نتيجه‌گيري: در بيماران مبتلا به AMD مرطوب، تزريق داخي زجاجيه‌اي بيواسيزوماب همراه با تريامسينولون نسبت به تزريق بيواسيزوماب به تنهايي، به طور معني‌ داري در بهبود ديد بيماران و كاهش ضخامت مركزي ماكولا موثرتر است.