مقايسه اثر عصاره ميگو (Fenneropenaeus indicus) گلي بنكلاميد و واناديوم بر ديابت تجربي در موش صحرايي

چكيده مقدمه: مطالعه حـــاضر به منظور مقايسه اثر عصاره ميگو، گلـــي بنكلاميد و واناديوم بر روي تغييرات قندخون رت هاي ديابتي انجام گرفت. مواد و روش ها: ديابت به وسيله استرپتوزوسين در شش گروه موش صحرايي(رت) نر(در هر گروه 7 سر) ايجاد شد. گروه اول به عنوان گروه شاهد در شرايط يكسان با ساير گروه ها نگهداري شد. گروه دوم گلـــي بنـــكلاميد (mg/kg 10)، گروه سوم واناديوم(mg/kg 10)، گروه چهارم عصاره ميگو به صورت خوراكي(mg/kg 500) و گروه پنجم عصاره ميگو به صورت تزريقي(mg/kg 200) را در روز هشتم بعد از تزريق استرپتوزوسين(mg/kg 60) و پس از آن به صورت يك روز در ميان تا روز 18 دريافت كردند. گروه ششم از روز اول تا روز 18 عصاره را به صورت تزريقي(mg/kg 200) دريافت كرد. قندخون در روز هشتم قبل از تجويز داروها و سپس 1، 3 و 24 ساعت بعد و در روز پانزدهم اندازه گيري شد و هموگلوبين گليكوزيله در روز هجدهم اندازه گيري شد. يافته هاي پژوهش: نتايج نشان داد كه عصاره ميگو به طور معني داري توانست اثر پيشگيري كنندگي بر روي شدت ديابت داشته باشد و مانع افزايش قندخون در مقايسه با گروه هاي ديگر گردد، در حالي كه هموگلوبين گليكوزيله را افزايش داد. عصاره خوراكي در يــك و 24 ساعت بعد از تجويز، قندخون را به طور معني داري كاهش داد. در حالي كه گلي بنكلاميد و واناديوم تاثير معني داري بر روي قندخون نداشتند. بحث و نتيجه گيري: اين بررسي نشان مي دهد كه ميگو مي تواند اثر حمايتي بر كاهش شدت ديابت داشته باشد، با اين حال انجام تحقيقات بيشتر در اين زمينه ضروري است.