نقش تجربه رويدادهاي آسيب زاي زندگي در پيش بيني علايم روان شناختي دانش آموزان پسر دبيرستاني شهر اورميه در سال تحصيلي 90-1389

چكيده مقدمه: با توجه به تاثير تجربه رويدادهاي آسيب زاي دوره كودكي و نوجواني در ايجاد علايم روان شناختي، پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش تجربه رويدادهاي آسيب زاي زندگي در پيش بيني علايم روان شناختي دانش آموزان پسر دبيرستاني شهر اروميه انجام گرفت. مواد و روش ها: جامعه پژوهش در اين مطالعه توصيفي-تحليلي شامل 10286 دانش آموز پسر مقاطع اول، دوم و سوم دبيرستان هاي دولتي شهر اروميه در سال تحصيلي 90-89 بود. 1000 نفر از اين دانش آموزان كه تقريباً يك دهم جامعه آماري بود به شيوه نمونه گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند. پس از مراجعه به آن ها 54 نفر از پاسخ دادن به پرسش نامه ها خودداري كرده و از پژوهش خارج شدند. در مجموع 946 نفر در محل تحصيل خود و به صورت گروهي به پرسش نامه هاي سرند كردن حوادث آسيب زا و فهرست علايم 90 سوالي پاسخ دادند. داده هاي به دست آمده نيز با استفاده از آزمون هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه به روش گام به گام تحليل شد. يافته هاي پژوهش: ميانگين سني شركت كنندگان 14/1±86/15 سال بود تعداد 4/46 درصد از آن ها در سال اول، 4/17 درصد در سال دوم و 2/36 درصد در سال سوم دبيرستان مشغول تحصيل بودند. نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه تقريباً همه رويدادهاي آسيب زا با علايم روان شناختي ارتباط آماري معني داري دارند. نتايج تحليل رگرسيون گام به گام نيز آشكار كرد كه تجربه آسيب هاي سو استفاده عاطفي(15 درصد)، تصادفات/فجايع طبيعي(3 درصد)، خشونت در جامعه(3 درصد)، خودكشي يا تلاش خودكشي فردي صميمي(1 درصد) جدايي از مراقب(1 درصد) در مجموع 22 درصد از واريانس شدت كلي علايم را تبيين كردند. بحث و نتيجه گيري: اين نــتايج از نقــش مهم تجربه رويدادهاي آسيب زاي زندگي در پيش بيني انواع علايم روان شناختي حمايت مي كنند.