تهيه ماكزيمم مقدار پروتيين از سلول هاي اسپرم مردان بارور و نابارور

چكيده مقدمه: ناباروري در لغت به معناي عدم توانايي در بروز باروري، بعد از يكسال مقاربت بدون جلوگيري ميباشد. حدود 15-10 درصد زوجين در سنين باروري با اين مشكل مواجه ميباشند(WHO, 1999) و عدم برخورد صحيح با آن ميتواند منجر به بروز مشكلات و معضلات روحي، رواني و اجتماعي گردد. مطالعه پروتيين هاي سلول هاي اسپرم امروزه از مباحث مورد علاقه محققان و متخصصان باروري و ناباروري است و با توجه به اهميت بالاي عملكرد پروتيين ها، شرايط بهينه براي جداسازي و محلول سازي آن ها براي اين كه بتوان مخلوطي كامل از آن ها داشت، لازم است. مواد و روش ها: در طرح پيشنهادي به دليل معضل موضوع ناباروري و ابهامات مكانيسم هاي دخيل در آن، علاوه بر بررسي مورفولوژي سلول هاي اسپرم افراد بارور و نابارور، از دو روش گراديان پركل و swim up براي جداسازي سلول هاي اسپرم افراد بارور و نابارور استفاده شد تا روشي بهينه براي استخراج حداكثر پروتيين راه اندازي شود و بتوان از آن در مطالعات آتي بر روي پروتيين هاي اسپرم استفاده كرد. يافته هاي پژوهش: غلظت پروتيين اسپرم در روش گــــراديان پركل براي افراد نابارور و بارور به ترتيب برابر 5 و 8 ميلي گرم بر هر ميلي ليتر لايزت نمونه و در روش swim up براي افراد نابارور و بارور به ترتيب برابر 1 و 5/2 ميلي گرم بر ميلي ليتر بود. بحث و نتيجه گيري: با مقايسه دو روش جداسازي به اين نتيجه مي توان رسيد كه روش گراديان پركل به دليل جداسازي سلول اسپرم بيشتر و به طبع آن كسب غلظت پروتييني بيشتر، روش بهتري در مطالعات بررسي پروتيين اسپرم خواهد بود.