بررسي ميزان اثربخشي روش‌هاي كلينيكي دركاهش بيگانگي شغلي كاركنان (مورد مطالعه: دانشگاه پيام‌نور مركز خوي)

Assessing the Amount of the Effectiveness of Clinical Approaches on the Personnelʹʹs Vocational Alienation (Case of Payame Noor University- Khoy Center)

پژوهش حاضر با هدف بررسي ميزان اثربخشي شيوه‌هاي كلينيكي در كاهش بيگانگي شغلي كاركنان دانشگاه پيام‌نور انجام شده است. براي بررسي ميزان بيگانگي شغلي كاركنان از مدل سيمن استفاده شده و براي مقايسه دو گروه آزمايش و گواه از نظر بيگانگي شغلي و ابعاد سه‌گانه آن، آزمون تحليل پروفايل (رويكرد چندمتغيري با اندازه‌گيري مكرر) استفاده شده است. پژوهش حاضر، براساس هدف پژوهشي كاربردي و برحسب نحوه‌ي گردآوري داده‌ها، در زمره پژوهش‌هاي شبه‌آزمايشي (نيمه‌تجربي) به‌شمار مي‌رود كه حضور فعال پژوهشگر را طلب مي‌كند. يافته‌ها و نتايج پژوهش نشان مي‌دهند كه تركيب خطي ميانگين مولفه‌هاي سه‌گانه بيگانگي شغلي در گروه‌هاي آزمايش و كنترل در نمرات پيش‌آزمون، پس آزمون و پيگيري با يكديگر تفاوت معناداري دارند و اين به معني تاييد فرضيه پژوهشي و اثربخشي برنامه‌هاي اجرا شده (كاربندي آزمايشي) در زمينه تعديل بيگانگي شغلي در مركز منتخب (دانشگاه پيام‌نور خوي) است.