فراواني افكار خودكشي در دانشجويان علوم پزشكي

مقدمه: آموزش، تجربه اي پر استرس مي باشد و بديهي است كه اين استرس در گروه هاي خاص جامعه چون دانشجويان و به ويژه در رشته هاي علوم پزشكي به دليل همراه بودن استرس هاي محيط آموزشي با محيط باليني مي تواند پيامدهاي جسمي و رواني متعددي به همراه داشته باشد. هدف: اين مطالعه با هدف تعيين فراواني افكار خودكشي در دانشجويان پرستاري مامايي و مركز فوريتهاي پزشكي در سال 1389 در ايرانشهر انجام شده است. مواد و روشها: اين پژوهش، مطالعه اي توصيفي- تحليلي از نوع مقطعي است. مشاركت كنندگان 288 دانشجوي پرستاري مامايي و مركز فوريت هاي پزشكي شهر ايرانشهر بودند كه در زمان اجراي پژوهش (از ارديبهشت تا پايان خرداد ماه 1389) در يكي از رشته هاي فوق مشغول به تحصيل بوده و به روش تمام شماري انتخاب شدند. ابزار جمع آوري داده ها شامل فرم اطلاعات دموگرافيك و پرسشنامه استاندارد سنجش افكارخودكشي بِك بود. دادهها پس از جمع آوري، با به كارگيري آمار توصيفي و آزمونهاي كاي دو، فيشر و ضريب همبستگي پيرسون توسط نرم افزار SPSS16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند (05/0 = ?). يافتهها: ميانگين نمره افكارخودكشي در نمونه مورد بررسي (83/16)73/20 بود. افكار خود كشي در بين 4/26% دانشجويان وجود داشت كه 17% فكرخودكشي و 4/9% آمادگي جهت خودكشي داشتند. وجود اين افكار با جنس، تاهل و مقطع تحصيلي رابطه معني داري داشته (05/0 > P) اما با سن، رشته تحصيلي و اشتغال دانشجو ارتباط معني داري نشان نداد(05/0 < P). نتيجهگيري: ضروري است خدمات مشاوره اي، كلاس هاي آموزشي راههاي مبارزه با استرس و زندگي سالم براي دانشجويان برنامه ريزي گردد و حتي الامكان از افراد مجرب دعوت شود تا آزمون هاي روانشناختي مختلف را به عنوان تست غربالگري در سطح دانشگاه ها و حتي مدارس استفاده كنند كه با تشخيص به موقع مشكلات رواني اين قشر كارآمد، از آسيب هاي جبران ناپذير آنها در آينده جلوگيري شود.