زبان، عمل و سوژگي

Language, Practice & subjectivity

موضوع مقاله حاضر وجهي اكتشافي دارد و در جستجوي سرچشمه‌هاي تحول نظري در جامعه‌شناسي معاصر در نسبت با انديشمندان كلاسيك اين رويكرد است. چرخش زباني سرآغاز بازانديشي در جامعه‌شناسي كلاسيك و ابتناي نظريه‌ اجتماعي مدرن است. در اين مسير، به اهميت عمل در نسبت با زبان توجه شده و اينكه بر مبناي كدام واسطه‌هاي منطقي و تاريخي مي‌توان ميان زبان و عمل ارتباط برقرار كرد. سوژه، تلقي نوين از انسان اجتماعي است كه بر فلسفه معاصر متكي است و به جاي كنش در فلسفه اولي تكيه كرده است. بر همين قياس، چنين استدلال شده است كه چگونه مفهوم عامل با مفروضات خاص خود به جاي كنشگر نشسته است. روش مورد استفاده، منظومه‌اي و در پي نشان‌دادن نسبت ميان مفاهيم و قرابت و غرابت ميان انديشه‌هاي انديشمندان معاصر اجتماعي بر مبناي چرخش زباني است؛ بر اين قياس، با مرور هر متفكر كامل‌تر مي‌شود و به مقصود نهايي نزديك‌تر. فوكو حلقه تكميل اين مقاله است كه همه استدلال‌هاي مطرح‌شده را به هم پيوند مي‌زند.