تاثير آموزش امكان‌انديشي بر خلاّقيّت دانش‌آموزان ابتدايي

اين پژوهش با هدف بررسي تاثير آموزش امكان انديشي(PT) بر خلاّقيّت و مولّفه‌هاي انعطاف‌پذيري و اصالت ‌تفكّر (2 مولّفه خلاّقيّت)دانش‌آموزان دختر سال سوم ابتدايي اجرا شد. روش نيمه آزمايشي و در قالب طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل انجام شد. جامعه آماري، تمامي دانش‌آموزان دختر پايه سوم ابتدايي را در بر داشت. نمونه پژوهش شامل 50 دانش‌آموز(20 نفر در گروه آزمايش و 30 نفر در گروه كنترل)بود كه به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي مرحله‌اي انتخاب شدند. براي ارزيابي خلاّقيّت دانش‌آموزان، از فرم‌هاي A و B آزمون تصويري خلاّقيّت تورنس به‌عنوان پيش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده شد. دانش‌آموزان گروه آزمايش به مدت 11 جلسه، طي 5 هفته، در جلسات آموزش امكان‌انديشي شركت داشتند و به‌منظور تحليل داده‌ها، روش آماري كوواريانس به كار برده شد. يافته‌ها حاكي از آن بود كه در سطح 05/0‌P < تفاوت معناداري بين گروه آزمايش و كنترل در پس‌آزمون در مولّفه‌هاي خلاّقيّت و انعطاف‌پذيري ديده نمي‌شد، اما رابطه آموزش امكان‌انديشي و مولّفه اصالت در سطح 05/0‌P < معنادار بود. با توجه به يافته‌هاي پژوهش مي‌توان اظهار داشت علاوه بر آموزش امكان‌انديشي، متغيرهاي ديگري نيز بر خلاّقيّت تاثير داشته‌اند.