جهت دستوري در سه غزل معاصر

Romantic Voice in Three Contemporary Ghazals

رابطه بين نحو و انديشه در زبان‌شناسي از طريق افعال و حالات بيان شده با فاعل، مفعول و مسند بيان مي-شود و جهت دستوري فعّال، منفعل و غيره را پديد مي‌آورد. جهت دستوري، نگرش و موضعِ نويسنده را نسبت به موضوع نشان مي‌دهد و پژواك وضعيّت ذهني نويسنده است. همچنين در شناخت حالات شاعر اهمّيّت دارد و وضعيّت روحي او را به ما نشان مي‌دهد. علاوه بر آن در مقايسه حالات چند شاعر با يكديگر موثّر است. در اين پژوهش، نوع، تعداد و درصد جهت دستوري در سه غزل ابتهاج، نادرپور و فرّخزاد كه به تقليد از يك غزل سعدي سروده شده مورد بحث و بررسي و مقايسه قرار گرفته و رابطه آن با مكتب رمانتيسم بيان شده است تا جهت دستوري غالب و نحوه موضع گيري شاعر نسبت به معشوق در سه غزل مشخّص شود. نتيجه اين كه بر خلاف روحيّه منفعل رمانتيك، جهت فعّال در غزل غلبه دارد و علّت آن را مي توان وجود ديالوگ خيالي بين شاعر و معشوق دانست. از ميان سه شاعر ابتهاج بيشترين و فرّخزاد كمترين درصد جملات منفعل را دارد، امّا نحوه به‌كارگيري جملات فرّخزاد از الگوي خاصّي پيروي مي كند.

In linguistics, the relation between syntax and thought is expressed by verbs and their relationship with subjects, objects and predicates. This link, in turn, creates grammatical voices such as active, passive and so on. Grammatical voice indicates the writerʹs attitudes towards and viewpoints on a subject and reflects his/her mental and spiritual state. Grammatical voice can be employed to compare the moods of different poets. In this article, we seek to examine and compare the grammatical voice in three ghazals by Ebtehaj, Naderpour and Farrokhzad and relate it to the School Romanticism using statistical analysis. These ghazals are an imitation of one of Sa’diʹs poems. Results indicate that in the chosen poem the active voice is used more because of the conversation taking place between the lover and the beloved. Farrokhzad has used newer language strategies in her poem as compared with the other two.