بررسي رابطه انتشار گاز دي اكسيد كربن و آلودگي آب در ايران بانگرش اقتصاد محيط زيست

The Investigation of Relationship between CO2 Emissions and Water Pollutant in Iran (Environmental Economics Approach)

هدف اصلي اين مطالعه بررسي رابطه بين انتشار گاز دي اكسيد كربن و شاخص هاي كيفيت زيست محيطي در ايران با نگرش اقتصاد محيط زيست طي سال هاي 1388-1359 مي باشد. براي اين منظور از متغيرهاي ميزان انتشار سرانه گاز دي اكسيد كربن و آلودگي سرانه آب به عنوان متغيرهاي جايگزين براي در نظرگرفتن كيفيت هوا و آب در ايران استفاده شده و مدل تحقيق با بهره گيري از روش هم انباشتگي جوهانسن- جوسيليوس برآورد شده است. نتايج حاصل از تخمين مدل دلالت بر اين دارد كه منحني زيست محيطي كوزنتس براي هر دو شاخص ميزان انتشار گاز دي اكسيد كربن و آلودگي آب تاييد گرديده و رابطه بلندمدت بين متغيرهاي تراكم جمعيت، نرخ رشد جمعيت شهرنشيني با شاخص هاي كيفيت زيست محيطي برقرار است. همچنين يافته هاي اين مطالعه نشان مي دهد كه متغيرهاي تراكم جمعيت و نرخ رشد جمعيت شهرنشيني تاثير منفي و معني دار بر شاخص هاي كيفيت زيست محيطي در ايران داشته اند. از طرف ديگر نتايج برآورد مدل حكايت از اين دارد كه كشش سرانه انتشار گاز دي اكسيد كربن نسبت به متغير تراكم جمعيت در مقايسه با كشش آلودگي سرانه آب نسبت به اين متغير بيشتر مي باشد كه بيان مي كند آلودگي هوا علاوه بر تاثيرپذيري از متغير درآمد سرانه به عنوان متغير مقياس از متغير تراكم جمعيت نيز تاثيرپذير بوده به طوريكه با افزايش يك درصد در تراكم جمعيت، ميزان انتشار سرانه گاز دي اكسيد كربن به ميزان 06/2 درصد افزايش پيدا مي كند.

The main objective of this paper is to investigate the long-run relationship between per capita income and environmental quality indices. For this purpose, we used the CO2 emissions and biological oxygen demand (BOD) per worker as a proxy for measurements of air and water quality. In this paper we used the Johansenʹs co-integrating technique for estimating the long run relationship between CO2 emission and water pollution with explanatory variables such as population density and growth rate of urban population. The results of this paper show that the EKC curve is confirmed for Iranian economy over the period of 1980 -2009. Moreover, the population density and urban population growth rate have positive and significant effect on the environmental degradation. The other results of this paper show that the elasticity of CO2 emission with respect to the population density is more than of water pollution and one percent increase in population density have led to 2.06 increases in CO2 emission. JEL Classification: C22: Q53:Q56