واكاوي رابطه ميان خطر جرم بزهكاران و بازپروري آنان در سياست‌هاي كيفري معاصر از نقد مباني سياسيِ كيفرشناسي نو تا شكل‌گيري بازپروري خطرمدار

Analysis of the Relationship between “the Risk of Crime” of Criminals and their “Rehabilitation” in Contemporary Penal Policies; from the Critique of Political Principles “New Penology” to the Forming

در سياست‌هاي كيفري معاصر، «كيفرشناسي نو» ناظر به تبيين آن دسته از تدابير كيفري است كه در آن‌ها، پيروي از مباني سياسي خاص موسوم به «راست جديد» موجب پيدايش رويكردهايي به مفهوم «خطر جرم» شده است كه بر اساس آن‌ها توجه نمودن به خطر جرم بزهكاران به معناي لزوم روي‌گرداني از «بازپروري» بزهكاران تلقي شده است. اين در حالي است كه مطالعات علمي نشان مي‌دهد كه اگر اين مباني سياسي در سياست‌گذاري‌هاي كيفري در قبال خطر جرم بزهكاران مورد توجه قرار نگيرد، آنگاه هيچ ملازمه قطعي ميان خطر جرم بزهكاران و نفي بازپروري آنان وجود نخواهد داشت. در برخي از نظام‌هاي حقوقي كه كمتر تحت تاثير اين مباني سياسي بوده‌اند، مي‌توان شاهد پايبندي دستگاه عدالت كيفري به لزوم بازپروري بزهكاران و توجه همزمان به خطر جرمِ آنان و در نتيجه شكل‌گيري نوعي «بازپروري خطرمدار» بود كه به جاي طرح ديدگاه‌هاي آرماني در آن، به بازپروري بزهكاران در پرتو خطر جرمِ آنان اهتمام مي‌شود.

“New penology” in the contemporary penal policies concerns those criminal actions in which, the following certain political principles known as the “New Right” have caused approaches as the concept of the “crime risk” upon which the notice of the “risk danger” of offenses has been considered as the necessity of turning away from “rehabilitation” of offences. However, scientific studies show that if the political foundations are not considered in the penal policies in opposite of the “crime danger” of criminals, then, there would b no definite association between “crime danger” of offences and negation of their “rehabilitation”. In some legal systems which are much less affected by such certain political principles we can see the dedication of the system of criminal justice to the necessity of “rehabilitation” of the criminals and at the same time paying attention to their “crime danger” and then to the formation of a kind of “based-danger rehabilitation” in which the “rehabilitation” of the offences in light of their “crime danger” is considered important than propounding the idealized views. Key words: Danger of crime, New penology, Based-danger rehabilitation.