سياست كيفري ايران در قبال هواپيماربايي

Limitation of Iranian Penal Policies Regarding to Hijackers

همواره در طول تاريخ هرگاه بشر موفق به ساخت وسيله‌اي شده كه تحول اساسي در زندگي او ايجاد نموده، آن وسيله به‌گونه‌اي مورد بهره‌برداري غيراصولي و ابزاري عده‌اي براي دستيابي به منافع شخصي يا گروهي خويش قرار گرفته؛ چه‌بسا اين امر سبب شده تا قانون‌گذار فصل جديدي به فصل‌هاي مربوط به عناوين مجرمانه بيفزايد‌. پس از پيدايش هواپيما و تاثير انكارناپذير آن بر صنعت حمل‌ونقل، برخي آن را وسيله‌اي مناسب براي باج‌گيري‌هاي مالي، سياسي و ... از دولت‌ها ديده و مبادرت به ربودن آن به همراه مسافران داخل آن نمودند كه متاسفانه در بعضي موارد منتهي به نتايج جبران‌ناپذيري گرديده است. ازاين‌رو دولت‌ها بر آن شدند تا در قوانين داخلي خود، مقررات سختي براي مقابله با هواپيما‌ربايي و مجازات مرتكبين و مداخله‌كنندگان در آن وضع نمايند. در اين مقاله سعي شده نارسايي‌هاي موجود در مقررات داخلي ايران در برخوردبا هواپيماربايي بررسي گردد.

This statistical conclusion that high percentage of offences has been committed by little numbers of offenders , dangerous offenders , has been caused to create this idea that with criminal incapacitation of them can prevent of crime and decrease population of prisoners . But this idea not only is unethical for was caused the punishment to increase over of justice but also is not utilitarianism because statistic has revealed that prediction of dangerousness commonly is false. This article will research credit of selective incapacitation as criminal means.