ارايه شاخصهايي براي ارزيابي توسعه اجتماعي در چارچوب الگوي اسلامي- ايراني پيشرفت

Factors for Assessing Social Development in the Framework of the Islamic-Iranian Model of Progress

در دهه‌هاي پاياني قرن بيستم، مفهوم توسعه اجتماعي به نحوي خاص و به عنوان يكي از ملزومات توسعه پايدار مورد توجه قرار گرفت. در اين راستا، برنامه‌هاي متعددي براي كمك به كشورها در دستيابي به توسعه اجتماعي تدوين و شاخصهاي گوناگوني براي ارزيابي عملكرد كشورها در اين خصوص تبيين شد. اما اغلب اين شاخصها و برنامه‌ها به وسيله نظريه‌پردازان غربي و بر اساس اصول و ارزشهاي اين دسته از جوامع تعيين شده است و به همين دليل، براي جامعه اسلامي - ايراني ما كارايي لازم را ندارد؛ زيرا تعيين غايت مطلوب هر جامعه و سير تكامل قابل قبول براي آن، بدون توجه به فرهنگ و ارزشهاي آن جامعه، امكان‌پذير نيست. بر اين اساس، در اين مقاله با بهره‌گيري از مفهوم مدينه فاضله در انديشه فلاسفه بزرگ مسلمان همچون: فارابي، ابن سينا و صدرالمتالّهين، ضمن ارايه تصويري از جامعه مطلوب اسلامي، شاخصهايي براي حركت جامعه در اين مسير ارايه شده است.

In the ending decades of the twentieth Century, the concept of social development was considered as one of the prerequisites for sustainable development in a specific manner. For this purpose, various programs were held for helping countries achieve sustainable development, as well as various measures were explained for accessing countries’ performance in this regard. But, often these measures and programs have been determined by Western theorists on the basis of the values possessed by this group of societies. On this basis, while presenting a picture of the optimal Islamic society, the present article has provided measures for how the society can move forward in this path, by using the concept of Utopia (Madineh Fadzele) in the thought system of great Moslem philosophers like Farabi, Avi Cenna, and Sadr-ol-Mote’allehin‏‏.