گزاره هاي غيرفعلي در زبان فارسي

Non-verbal predicates in Persian

مقاله حاضر به بررسي گزاره­هاي غيرفعلي در فارسي و ويژگي­هاي آنها در مقايسه با گزاره­هاي فعلي مي­پردازد. در گزاره­هاي غيرفعلي، معمولاً عنصري غيرفعلي، مانند گروه اسمي، گروه صفتي يا گروه حرف اضافه­اي گزاره جمله است، و معمولاً فعلي ربطي نيز در كنار آنها به كار مي­رود. ابتدا بر اساس محدوديت­هاي گزينشي، تقليل به واژه­بست و استفاده از عنصرغيرفعلي مفرد استدلال مي­شود كه بخش غيرفعلي در جملات داراي فعل ربطي، نقش گزاره دارد. سپس انواع گزاره­هاي غيرفعلي در فارسي توصيف مي­شود و آن­گاه به تفاوت دو فعل «بودن» و «شدن» بر اساس نوع عمل آنها در فارسي اشاره مي­شود.

This paper studies non-verbal predicates in Persian and compares them with verbal predicates. In non-verbal predicates, a non-verbal part, like a noun phrase, an adjective phrase or a prepositional phrase acts as predicate, generally occurring with a linking verb. The paper shows that the non-verbal part acts as a predicate, not the verb, using criteria like selectional restrictions, cliticization and verb-agreement. Different kinds of non-verbal predicates in Persian are discussed and the differences of "budan" (to be) and "?odan" (to become) are clarified