روح از نگاه عرفاني مولانا

The Spirits of the Mystical Rumi

به تعبير مولانا روح انسان كه از عالم خويش به دور افتاده و در زندان تن محبوس گشته و مانند ني در شوق رجوع بدان عالم در اين قفس ناله و شكايت آغاز كرده است وي مي‌گويد آن همه زيبايي كه در تن ديده مي‌شود به خاطر انعكاسي است كه روح در او ايجاد مي‌كند وقتي روح از تن جدا مي‌شود تن تباه مي‌گردد و بوي گندش همه جا را فرا مي‌گيرد. پس جان مجرد است و نقص ونياز و آفت بدان راه ندارد. روح در آغاز وجودش روحاني و پاك بوده وچون به كالبد عنصري تعلق يافته رنگ جسماني پيدا كرده است. نفس هر لحظه رنگ عوض مي‌كند وگاه نفس اماره وگاه به نام لوامه و مطمينه و... خوانده مي‌شود ولي روح لطيفه‌اي ازلي كه جايگاه علوم و وحي و الهام باشد و از جنس ملايكه و جدا از جسم مي‌باشد.

According to Rumi‚ the soul of the universe itself is remote‚ trapped and killed in prison ‚such as straw and the desire to see the universe in this cage began to complain. He says all of the beauty can be seen because it is a reflection of his soul. When the soul is separated from the body‚ the body decays and the smell will spread everywhere. Therefore the soul is single, and it has no malfunction or need to drop in it. In existence‚ soul was spiritual and pure because of joining the body. Soul changes every moment‚ that we call it sensuality‚ blaming, reassuring, etc. But soul is external ‚ itʹs place of knowledge revelation and oracle. It is the sense of angels and separated from the body.