بررسي و تحليل شكواييه اجتماعي در شعر معاصر

A Study and Analysis of Social Complaint in Contemporary Poetry

ادبيات غنايي گسترده‌ترين بخش آثار ادبي را دربر مي‌گيرد و گونه‌هاي متعددي را در خود جاي داده است، يكي از اين ‌گونه‌‌ها «شكواييه» است. تمايل به شكواييه در هر انساني به‌ صورت غريزي وجود دارد و شاعران، كه حساس‌‌تر از ديگر مردم‌اند و با ديد ظريف‌‌تري مسايل را مي‌‌نگرند، با زباني متفاوت به بيان اين نوع ادبي مي‌‌پردازند. در همه ادوار شعر فارسي شكواييه وجود دارد، اما در شعر معاصر نوع نگرش و نحوه پرداختن به آن تغيير مي‌‌كند و با توجه به شعر امروز زبان آن ساده‌‌تر مي‌‌شود. اين موضوع تحت پنج عنوان شكواييه‌‌هاي شخصي، سياسي، فلسفي، عرفاني، و اجتماعي در آثار شاعران ديده مي‌‌شود كه در اين مقاله به‌ علت اهميت دوران معاصر و زبان اجتماعي‌پرداز شاعران اين دوران، به بررسي و تحليل شكواييه‌‌هاي اجتماعي در شعر پانزده تن از برجستگان شعر معاصر بر اساس ترتيب تاريخي پرداخته مي‌شود كه بعضي به‌ صورت كلاسيك و برخي از آنان به سبك نيمايي شعر سروده‌‌اند.

Lyrical literature includes a vast majority of literary works and among them is Complaint. All humans are inclined to complain by instincts. As more sensitive ones in the society, poets view all things with a more delicate look. Hence, they express this literary genre with a different language. Complaint has always been a part of Persian literature. The contemporary poetry has adopted a new approach towards complaint which is expressed in a simpler language. Complaints may be found in five trends in the poetsʹ works: personal, political, philosophical, mystical, and social complaints. Considering the contemporary era and significance of the poets’ social language, the present research tries to study and analyze social complaints in 15contemporary important poets in a historical order. Among these poets, some have composed their poems in classic style and some others have composed poems in modern style.