بيان‌هاي مختلف هنري در صور خيال در شعر مهاجرت افغانستان

Various Artistic Expression of Imaginary Forms in the Afghan Immigration Poetry

كاربرد گسترده تشبيه و استعاره از ويژگي‌هاي ممتاز شعر مهاجرت افغانستان است. در اين بررسي استعاره در شكل اصلي آن، يعني تشبيه، در‌‌آمده است. بدين‌ترتيب دو بخش بزرگ مشبه و مشبه‌‌به موضوع‌بندي شده و بر اساس فراواني در اولويت قرار گرفته است. مشبه‌‌ها به چهار دسته بزرگ وصف يار و دل‌سپردگي، طبيعت، وصف شعر، و ساير مفاهيم تقسيم مي‌شود. بر اساس مشبه‌‌ها ديدگاه شاعران مهاجر افغانستان انفسي و درون‌گراست؛ جهاني محزون و تاريك كه ريشه در جنگ، اخلاق ناپسند، گناه، درد، و فقر دارد. اما در عين‌ حال آرزومندي و اميدورزي در جاي‌جاي اين اشعار موج مي‌‌زند. مشبه‌‌به‌‌ها به ‌ترتيب به بخش‌هاي طبيعت، تشخيص، حال و هوا، تقابل، بزم، جنگ، شعر، مذهب، و ساير مفاهيم تقسيم مي‌شود. شاعران در اين بخش عناصر طبيعت را، كه از بيش‌ترين فراواني برخوردار است، از سنت وام گرفته‌‌اند.

Extensive uses made of simile and metaphor are among striking features of the Afghan poetry in immigration. In the present study, metaphor has changed into its main form which is simile. Thus, the study has been organized in two main parts (tenor: the thing which is likened and vehicle: that unto which a thing is likened) and they have been prioritized according to their frequency. Vehicles are divided into four major categories: description of the beloved as well as love, nature, description of the poem, and other concepts. According to the tenors used by them, Afghan poets are internalist. They live in a sorrowful and dark world which has its roots in war, undesired moral codes, sin, suffering, and poverty. At the same time, however, their poems are full of wishes and hopes. Vehicles are, in turn, divided into nature, personification, mood, opposition, feast, war, poetry, religion, and other concepts. In this concern, poets have borrowed elements of nature (which are the most frequent ones) from the literary tradition.