تطبيق تله پاتيكي آركي تايپ شب در اشعار سهراب سپهري و رابيندرانات تاگور

Night archytype telepathical adaptation in the poems of Sohrab Sepehri and Rabindranat Tagour

يكي از مباحثي كه در ادبيات، امروزه مورد توجه قرار دارد، مبحث آركي‌تايپ است. اين بحث به وسيله كارل گوستاو يونگ ومكتب مردم شناسي تطبيقي دانشگاه شيكاگو مطرح گرديد و در ادبيات راه يافته‌است. ناقدان ادبي ضمن مطرح كردن مباحثي از قبيل آنيما، آنيموس، سايه، نقاب، تاريكي، شب، آب، دايره، اعداد و... به كند وكاو ضمير ناخودآگاه جمعي راه يافته و به تحليل و نقد و بررسي هر اثر و خالق آن مي پردازند. بديهي است تاريكي شب نيز چونان ديگر آركي تايپ‌ها، نمادها و سمبلهاي گوناگوني را در بر مي گيرد كه بعضي از اين نماد ها بوسيله ناخودآگاهي جمعي در ذهن شاعران و نويسندگان مشترك مي باشد. ازين رو در اين مقاله ضمن بررسي نمادهاي سياهي و تاريكي شب، به واكاوي و تطبيق نمادهاي خاص اين آركي تايپ در ميان اشعار سهراب سپهري و رابيندرانات تاگور پرداخته شده است.

One of the concepts in the literature that is very notable these days, is the archytype concept.This issue was first posed by karel Goustav Young and adaptative anthropological school of Chicago university and then entered into literature. Literal critics while posing some concepts such as Anima,Animous,Shadow ,Mask ,Night ,Water ,Circle ,Numbers ,etc .,found their way to search into the collective unconcious and to analyza each work and its creator.As the other archytypes, it is evident that the night darkness comprises various symbols and some of them are common in poets and writers’ mind. So ,in this article while the night darkeness symbols are examined ,special symbols of this archytype has been investigated among Sohrab Sepehri and Rabindranat Tagour’s poems.