تطبيق ديالكت نامتعارف در شعر سپهري و سن ژون پرس

Idiosyncratic dialect between Perse and sepehri

ادبيات تطبيقي سال هاست كه به عنوان يكي از روش هاي مدرن نقد ادبي شناخته شده است. اين نوع از نقد با بكارگيري علوم ديگر در صدد تحليل متون ادبي است. در اين نوشتار به بررسي تطبيقي اشعار سهراب سپهري و سن ژون پرس مي‌پردازيم. علت انتخاب اين دو شاعر دشواري تفسير شعرشان، و استعانت از نقد تطبيقي براي تحليل علت اين دشواري است، كه با بهره‌گيري از مكتب تطبيقي آمريكايي به تطبيق اين دو اثر مي‌پردازيم. به اين منظور دو منظومه از اين شاعران انتخاب شده است، تا بررسي آن‌ها دقيق تر و آسان‌تر باشد؛ «مسافر» از سپهري و «آناباز» از پرس مبناي بررسي ما در اين مطالعه خواهند بود.

Todays comparative literature has been accepted as one of the most important style in new criticism. We are going to study Sepehri and Perse by applying this way of criticism. We selected this tow poet because they are been reputed as difficult to be interpreted. So we base American school and use linguistic knowledge to illustrate why it is difficult to interpret their poems. Hence Anabase of Perse andMosafer of sepehri has been choosen. Dialect is a linguistic expression meaning individual style of speaking and writing. But deviant form of dialect lead to idiosyncratic dialect. In this essay we want to study comparatively the reason of difficulty of poem according to their idiosyncratic dialect.