تيوري وحدت حوزه و دانشگاه در انقلاب اسلامي و رهيافتي بر استعاره‌معناگراي قدرت در حقوق عمومي

جهان آينده چه نوع قدرتي را ايجاب مي نمايد و نسبت انقلاب اسلامي با آن چگونه است؟ حيطه تاثير و تاثر اين قدرت با مولفه‌هاي باز تعريف حقوق عمومي از نگاه انقلاب اسلامي كه حقوق اداره جامعه و حاكميت اسلامي است چگونه شكل مي‌گيرد؟ اين امر البته بستگي به اقتضايات، نيازها و خلاهاي اين عصر دارد. عصري كه به عصر مدرنيته معروف شده و بزرگترين چالش آن بحران معنا(خلا معنوي، كمبود انديشه و نرم افزار زندگي و تفسير از عالم و آدم)است. پس جنس قدرت و الزامات حقوق حكومت در اين شرايط "از جنس معنا" بوده و مولفه ايجاد كننده آن "معناگرايي" است. خلا معنا و معنويت در جهان مدرن به دليل رويگرداني انسان مدرن از دين و نگاه وحياني بوجود آمده است. لاجرم بازگشت به معنا نيز جز با احيا و تجديد حيات دين به عنوان تنها منبع معنا بخش زندگي بشر با محوريت "توحيد" ممكن نخواهد بود. البته اين امر به همراه خود مساله خروج از اتمسفر انديشه، فرهنگ و تمدن مدرن را نيز مي طلبد. در عمل اين بازتوليد معرفتي با تعامل ارزش و دانش شكل مي‌گيرد كه در ادبيات انقلاب اسلامي تحت عنوان وحدت حوزه و دانشگاه تيوري‌پردازي شده است. لذا مدعاي اين مقاله آن است كه انقلاب اسلامي ايران به عنوان احياگر تفكر وحياني و اسلامي با دو ويژگي توليد معنا(مبتني بر مباني ديني خود) و نفي مدرنيسم معرفتي، مقدمات لازم جهت اجرايي شدن تيوري وحدت حوزه و دانشگاه و بتبع آن توليد قدرت و تاثيرگذاري جهاني را شامل مي باشد. پس مهمترين عامل تعريف استعاره نوين معناگرا در توليد قدرت وقوع انقلاب اسلامي در سال 1357 تعبير مي‌گردد.