ميان‌رشته‌پژوهي، پارادايم و دستاوردهاي تربيتي

Interdisciplinary Research: Paradigm and Educational Implications

رشته‌هاي تخصصي مديون روش استقرايي و مشاهدات تجربي است. نقد تجزيه‌گرايي در حوزه پژوهش زمينه را براي شكل دهي ميان‌رشته‌پژوهي فراهم نمود. ميان‌رشته پزوهي در واكنش به رشته پژوهي و شكاف ميان پژوهش و تصميم‌گيري در زندگي اجتماعي شكل گرفت. سوالي كه اينك در اين پژوهش مطرح است اين است كه منظور از «ميان‌رشته‌پژوهي» چيست؟ پارادايم حاكم بر ميان‌رشته‌پژوهي چيست و اين حوزه از پژوهش داراي چه دستاوردهاي تربيتي است؟روش پژوهش كيفي است و براي پاسخ به سوالات فوق الذكر از روش «توصيفي –تحليلي» و همينطور روش اسنادي استفاده شد. يافته‌هاي حاصله حاكي از اين است كه: ميان‌رشته‌پژوهي آشتي دو يا چند حوزه دانش براي حل مساله انساني است. اين حوزه از پژوهش بر كثرت‌گرايي روشي پايه گذاري شده است. خاستگاه اين حوزه از پژوهش دو نياز بنيادي است كه عبارتنداز:1- نياز به حل مساله‌هايي كه رشته‌هاي علمي در محيط‌هاي دانشگاهي نتوانستند راه حل‌هايي مناسب براي آن‌ها پيدا كنند. 2- نياز به وحدت بخشي به دانش. پارادايم حاكم برميان‌رشته‌پژوهي پارادايم «پيوند دهي» است. دستاوردهاي تربيتي اين نوع از پژوهش، عبارتند از: رشد تفكر انتقادي، مسيوليت زايي اجتماعي و رشد مهارت‌هاي تحليلي