معرفي كتاب: استراتژي در جهان معاصر

اگرچه در دوران جنگ سرد، همگان منتظر آغاز يك جنگ هسته‌اي ويرانگر بودند، اما در طول دهه 1970، روابط امريكا و اتحاد جماهير شوروي به خوبي سازماندهي و مديريت مي‌شد. متحدان (در قالب ناتو و پيمان ورشو) به هر دو ابرقدرت اجازه مي‌دادند تا در اردوگاههاي خود به ايجاد نظم بپردازند، از ظهور تروريسم جلوگيري كنند و مانع برخوردهاي قومي و جنايات سازمان يافته شوند. مواردي كه منابع مورد نياز براي رقابت در جنگ سرد را به خود اختصاص مي‌داد، علاوه بر متحدين، اكثر دولتهاي وابسته به يكي از دو ابرقدرت بودند كه به كاهش منازعات بين‌المللي كمك مي‌كردند. كمكهاي مالي و نظامي به دولتهاي وابسته بر اساس اهميت آنان و ميزان حمايتشان از يك ابرقدرت صورت مي‌گرفت. اگر دولتي وارد اردوگاه يك ابرقدرت مي‌شد، مي‌توانست خود را از خطر مقابله با ديگر رقباي منطقه‌اي كه وابسته به ابرقدرت ديگر بودند، حفظ كند. بازدارندگي هسته‌اي، متعادل كننده‌ رفتار دو ابرقدرت بود و مذاكرات كنترل تسليحات به سياستگذاران آمريكا و شوروي اجازه مي‌داد كه ديدگاهها و ملاحظات خود را در خصوص امنيت مطرح كنند. منازعات ميان دو بلوك نيز اغلب در حاشيه صورت مي‌گرفت (نظير ويتنام و افغانستان) و كمتر باعث تهديد مستقيم امنيت دو كشور آمريكا و شوروي مي‌شد.