جامعه هماهنگ و همگن چين؛ نگرشي تحليلي انتقادي

Chinese Society of Homogeneity and Harmony:A Critical and Analytical Approach

چين كنوني چنان در مسير تحوّل و دگرگوني قرار دارد كه توجّه ناظران و پژوهشگران بسياري را به خود جلب كرده است. يكي از تحوّلات دهه اخير چين، جهت گيري رهبران و نظام اين كشور براي ساختن جامعه هماهنگ و همگن است؛ جامعه اي كه دربردارنده انسجام و همبستگي بيش‌تر اعضاي جامعه انساني و متضمّن هماهنگي بيش‌تر با طبيعت است. تحليل چنين جامعه اي، بر اساس اهداف توسعه، نظريه هاي گذار به دموكراسي، سازش مدرنيسم، سوسياليسم و سنّت، روند اتوپيا گرايي و ايديولوژي پردازي و كاركردهاي نظام سياسي، مي‌تواند تا حدود زيادي، وجوهِ پيچيده آن را بازنماياند. ايده اصلي مقاله اين است كه رويه پراگماتيستي رهبران چين امروز، بيش از ساير عوامل، در طرح و پيش‌برد جامعه هماهنگ و همگن نقش داشته و چگونگي تاثير ديگر عوامل، اتّفاقاً در كنش و واكنش با آن، قابل ارزيابي است.

China, experiencing fundamental changes and transformations, has attracted many attentions, today. One of the changes in the past decade was in its leaders’ orientations to constructing a homogeneous and harmonious society which entails solidarity among its human communities, and its adaptability with nature. Studying such a society in the light of objectives of development, theories on transition to democracy, adaptability of socialism, modernism and tradition, ideological and utopian processes, and functions of political systems can to a greet effect make its complex aspects clear . The main idea of the present paper is that pragmatism has functioned more effectively in China’s progress towards a homogeneous and harmonious society than any other factors, very function of which can be evaluated just considering their interactions with pragmatism.