بررسي آزمايشگاهي تاثير محل حفره دسترسي بر مقاومت به شكست دندان هاي درمان ريشه شده سانترال فك بالا

In Vitro Evaluation of Access Cavity Location Effect on Fracture Resistance of Maxillary Central Endodontically Treated Teeth

مقدمه و هدف: حفره دسترسي مناسب به كانال ريشه، مرحله كليدي براي درمان ريشه دندان است. هدف از اين مطالعه تعيين تاثير محل حفره دسترسي( لبيال يا پالاتال ) بر مقاومت به شكست دندان هاي درمان ريشه شده سانترال فك بالا بود. روش كار: در اين مطالعه ي آزمايشگاهي(تجربي) ، 84 عدد دندان سانترال فك بالاي سالم انتخاب شدند. دندان ها بر حسب محل حفره دسترسي به 4 گروه 21 تايي تقسيم شدند: گروه 1: بدون حفره دسترسي (گروه كنترل) گروه2: داراي حفره ي دسترسي لبيالي گروه 3: داراي حفره دسترسي پالاتالي و گروه4: داراي حفره دسترسي لبيالي ـ پالاتالي. دندانها درمان ريشه شدند و حفره ي دسترسي آنها با يك كامپوزيت نوري ميكروهيبريد ترميم شد. مقاومت به شكست نمونه ها توسط دستگاه تست مكانيكي تحت نيروي فشاري باسرعت ثابت mm/min2 و برحسب نيوتن اندازه گيري و ثبت شد، سپس نحوه شكست گروهها تحت استريوميكروسكوپ با بزرگنمايي 20 برابر بررسي گرديد. داده ها توسط آزمون واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي توكي آناليز شدند نتايج: ميانگين مقاومت به شكست در گروههاي 1 تا 4 به ترتيب05/224±42/1172 ، 32/199±48/990، 08/237±95/861 و 586/221±27/784 نيوتن به دست آمد. تفاوت آماري بين ميانگين گروه كنترل نسبت به سه گروه ديگر مشاهده شد (05/0(P < . ميانگين مقاومت به شكست بين گروه 2 وگروه3)243/0(P= و بين گروه 3و4 تفاوت معني داري نشان نداد (666/0P=) ولي تفاوت ميانگين مقاومت به شكست بين گروه 2 و 4 معني دار بود )017/0 (P =. بيشترين و كمترين ميزان شكست نامطلوب به ترتيب درگروه كنترل(48 % ) و درگروه3 (5%) ديده شد. نتيجه نهايي: تراش هرنوع حفره دسترسي، مقاومت به شكست دندان را كاهش مي دهد و تراش حفره دسترسي پالاتالي و به طور همزمان لبيالي ـ پالاتالي، مقاومت به شكست دندان را به طور قابل ملاحظه اي كاهش مي دهد.

Introduction & Objective: Preparation of access cavity to root canal is a critical phase in endo-dontic treatment. The purpose of this study was to evaluate the effect of access cavity location (labial or palatal) on fracture resistance of endodontically treated maxillary central teeth. Materials & Methods: In this experimental laboratorial study, 84 intact human maxillary central incisors with similar dimensions were selected. The teeth were divided into 4 test groups as follows: Group 1 : teeth without access cavity (control group); Group 2: teeth with labial access; Group 3: teeth with palatal access; and Group 4: teeth with labial & palatal accesses. Root canals were cleaned and lateral condensation technique was used to obdurate the canals and root canal therapy was completed. The access cavities were restored with a light cured microhybrid resin composite. Continuous compressive force at a crosshead speed of 2 mm/min was applied by a testing machine. Load at fracture was recorded in MPa. Modes of fracture were assessed using stereomicroscope at X20 magnification. Data was analyzed using One - Way analysis of Variance and Tukey HSD tests. Results: Means and standard deviations of fracture resistance for the 4 tested groups were: G1: 1172.2±224.05N, G2:990.4±199.324 N, G3: 861.95±237.089N and G4:784.27± 221.586 N. There was significant difference in fracture resistance values between G1 (control) and each tested group (P < 0.05). Mean fracture resistance for the test group with labial access was higher than the test group with palatal access but no significant difference was observed. Group 2 showed statistical difference compared with group 4 (P=0.017) but there is no signi-ficance between group 3 and group 4(P=0.666). Fracture modes in all groups were an oblique pattern and maximum and minimum of unfavorable fractures were seen in the control group with 48% and group 3 with 5%. Conclusion: Preparation of access cavity reduces tooth fracture resistance. Palatal and labial& palatal accesses decrease considerably tooth fracture of resistance. (Sci J Hamadan Univ Med Sci 2014; 20 (4):288-294)