حضور گذشته در حال در «گياهي در قرنطينه»

“The Presence of the Past” in “A Plant in Quarantine”

بيژن نجدي به عنوان داستان‌نويس معاصر كمتر شناخته شده است، بااين‌حال داستان‌هاي او همواره از عمقي قابل ملاحظه برخوردار بوده و شايسته بررسي است. داستان «گياهي در قرنطينه» در لابه‌لاي عبارات شاعرانه با ايجاد موقعيتي استثنايي، بستري مناسب براي مطالعه رابطه بين گذشته و حال فراهم مي‌آورد. فهم ساختار و چرايي چنين رابطه‌اي، موضوع اصلي اين مقاله را تشكيل مي‌دهد. در اين مقاله با استفاده از نظريات هگل، فوكو و هاچين پيرامون رويكرد تاريخي و بهره‌گيري از روش تحليل گرينبلت و مونتروز، حوادث و شخصيت‌هاي داستان، ابتدا در بافت تاريخي و فرهنگي جامعه‌اي كه نجدي در آن مي‌زيست قرار مي‌گيرند و سپس نقش فعال تاريخ در بافت داستان تحليل مي‌شود. نتيجه اين تحليل نشان مي‌دهد كه آنچه موجب ايجاد اختلال در زندگي شخصيت اصلي «گياهي در قرنطينه» مي‌شود، حضور فعال گذشته ناخوشايند نسل وي است. چنين خوانشي، تاريخ را عاملي فعال در زمان حال معرفي و تداوم آن را گريزناپذير ترسيم مي‌كند.

As a contemporary fiction writer, Bizhan Najdi is less appreciated despite the fact that his short stories are of significant depth and deserve close examination. Through the poetic language, “A Plant in Quarantine” creates a situation which provides a fertile ground to inspect the relation between past and present. A deep analysis of this relationship is the main focus of this paper. In this study, using the theories of Hegel, Foucault, and Hutcheon concerning Historical approach, and provided with the literary practice of Greenblatt and Montrose, the incidents and characters of the story are put into the intricate socio-historical context in which the writer lived, and then the active role of history is analyzed. The findings of the paper show that the unpleasant presence of the main character’s ancestral past is the cause of his predicaments. Such a reading of the story introduces history as an active agent of the present.