سزان و مرلوپونتي

Cezanne and Merlaeu-Ponty

مرلوپونتي، فيلسوف اگزيستانسياليست و پديدارشناس فرانسوي در صدد بود تا روش جديدي در توصيف تجربه انسان در جهان ارايه كند و براي رسيدن به اين مقصود، روش پديدارشناسي را برمي‌گزيد تا از بن‌بست‌ها و معضلات عقل‌گرايان و تجربه‌گرايان رهايي يابد. از اين رو، مرلوپونتي به جاي تكيه بر ايده‌ها، ادراك حسي را پديدارشناسي مي‌كند و جنبه‌هاي آن مانند بدن، آگاهي، هنرها و گفتارها و، به طور كليّ، مباحث عملي در مورد انسان را مورد بررسي قرار مي‌دهد. از نظر وي شيوه ادراك نه تنها دستاورد فلسفه مدرن بلكه مربوط به هنر مدرن نيز مي‌باشد. از نظر وي بر آن است، كه هنرمندان و، بخصوص نقاشان، كاري همانند پديدارشناسان انجام مي‌دهند. در اين ميان، مرلوپونتي خصوصيات و جنبه‌هاي پديدارشناسي ادراك حسي خود را بيش از همه در آثار سزان يافت؛ جنبه‌هايي كه سزان قدرت استدلال آنها را با كمك تيوري نداشت و در نتيجه آنها را با آثارش ارايه مي‌داد. در اين مقاله سعي شده است اين جنبه‌ها از منظر مرلوپونتي و سزان مورد مقايسه و بررسي قرار گيرد.

Merlaeu-Ponty was an existentialist and phenomenologist philosopher who sought a new way for describing human’s experience of the world. In order to avoid the problems that rationalists and experimentalists had encountered in explaining human experience he chose phenomenological method. Hence, instead of insisting on ideas, Merleau-Ponty seeks to apply phenomenology to human perception and its different aspects containing body, arts, speech and other scientific issues. According to him, the method of perception is an achievement not only of philosophy but also of modern art. He believes that artists, and among them painters especially, do the same as phenomenologists. Merleau-Ponty finds these phenomenological aspects in Cezanne works more than anywhere else; aspects which Cezanne lacked theoretical means for conveying them and therefore presented them via his works. These aspects would be discussed in this article by comparing Merleau-Ponty’s views with those of Cezanne