مدل معادلات ساختاري تاثيرفضاي مدرسه برخودكارآمدي معلمان مقطع ابتدايي دراستان فارس

A Structural Equation Model of the Impact of School Environment on Elementary Teachers’ Self-efficacy in Fars Province

هدف اصلي اين تحقيق، بررسي مدل معادلات ساختاري رابطه محيط مدرسه و خودكارآمدي معلمان مقطع ابتدايي در استان فارس بود. روش پژوهش از نوع همبستگي- علي بود و بر اساس روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي 223 پرسشنامه قابل تجزيه و تحليل جمع آوري شد. روايي پرسشنامه فضاي مدرسه و خودكارامدي معلمان بوسيله نظر متخصصان و تحليل گويه و پايايي پرسشنامه ها بوسيله آلفاي كرونباخ بدست آمد. رگرسيون چند متغيره نشان داد كه از بين متغيرهاي فضاي مدرسه؛ نوآوري، همكاري و تصميم گيري به ترتيب بيش ترين تاثير را در خودكارآمدي معلمان دارا هستند و پيش بيني كنندگي قوي تري دارا هستند. مدل معادلات ساختاري نشان داد كه فضاي مدرسه بر خودكارآمدي معلمان تاثيرمثبت و معني داري دارد. در مجموع تمام شاخص ها مدل پيشنهادي پژوهش را تاييد كردند.

The purpose of this research was to study the impact of School environment on teachers’ self-efficacy through a structural equation modeling analysis. Based on cluster random sampling, 223 questionnaires were collected. Expert consensus, item analysis and Cronbach’s alpha were used to validate School Environment and teachers’ self-efficacy questionnaires. Multiple regression analysis from among school level environment variables innovation, cooperation and decision making respectively had the greatest impact on and could predict teachers’ self-efficacy. According to the structural equation model developed school level environment had a significantly positive impact on teachers’ self-efficacy.