نقش هوش هيجاني و هوش معنوي در پيش‌بيني بخشودگي دانشجويان

The Role of Spiritual and Emotional Intelligence in Predicting of Students’Forgiveness

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش هوش هيجاني و هوش معنوي در پيش‌بيني بخشودگي دانشجويان بود. روش اين پژوهش همبستگي است و جامعه آماري همه (7700 نفر) دانشجويان دانشگاه محقق اردبيلي در سال تحصيلي 89-1388 بود، از اين تعداد 230 دانشجو به‌صورت نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي يك‌مرحله‌اي انتخاب شدند و مقياس خودگزارشي هوش هيجاني (شوت، 1998)، پرسشنامه خودگزارشي هوش معنوي (كينگ، 2008) و مقياس بخشودگي (والكر و گورسوچ، 2002) را تكميل كردند. نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه هوش هيجاني با ضريب بتاي 20/0 به‌طور معني‌داري بخشودگي خود را پيش‌بيني مي‌كند (01/0P < ). همچنين، نتايج نشان داد كه هوش هيجاني با ضريب بتاي 30/0 بخشودگي ديگران را به‌طور معناداري پيش‌بيني كرد (01/0P < ). اما، هوش معنوي پيش‌بيني‌كننده معني‌داري در بخشودگي خود و بخشودگي ديگران نبود. با توجه به نتايج و بحث، هوش معنوي متغيري متفاوت از معنويت است.

The goal of the present research was to examin the role of spiritual and emotional intelligence in predicting students’ forgiveness. The method of the research correlation. Statistical population of the research wase all 7700 students of Mohaghegh Ardebili University in 2009-10 (1388-89s.c.) academic year. This population, a sample & 230 students were selected by random cluster one- stage sampling. They completed Self-Report Emotional Intelligence Scale (Schutte, 1988), Spiritual Intelligence Self-Report Inventory (King, 2008) and Forgiveness Scale (Walker & Gorsuch, 2002). The results of regression analysis showed that emotional intelligence With 0.20 Beta predict self-forgiveness significantly (P < 0.01). Also results showed that emotional intelligence predicted forgiveness of others significantly (P < 0.01). But, spiritual intelligence a significance predictor of self-forgiveness and forgiveness of others. According to the results and discussion, spiritual intelligence can be different from spirituality.