احساس همجواري با سريال‌هاي عامه ماهواره‌اي

Popularity of Satellite TV Series in Iran

در مقاله حاضر، به اين موضوع پرداخته مي‌شود كه چطور با وجود دور بودن فضاي فرهنگي سريال‌هاي اخير ماهواره‌اي از جامعه ايران، مخاطبان آنها توانسته‌اند در بسياري از موارد با اين سريال‌ها ارتباط نزديك و حس همجواري برقرار كنند. در اين پژوهش، با تقسيم افراد به سه گروه شمال شهر تهران، جنوب تهران (حومه) و روستا، هفده نفر از ميان جوانان استان تهران به شيوه نمونه‌گيري تدريجي انتخاب شده‌اند و مورد مصاحبه‌هاي گروهي متمركز قرار گرفته‌اند. نتايج حاصل از مصاحبه نشان مي‌دهد كه دو گروه با عقايدي از دو قطب مخالف، رو به ‌روي هم قرار داشتند: مصاحبه‌شوندگان گروه شهري و مصاحبه‌شوندگان گروه روستايي. گروه حومه هم تقريباً جايي در بين اين دو گروه، و البته متمايل به سمت ديدگاه‌هاي شمال شهري‌ها، قرار گرفته بودند. مصاحبه‌شوندگان متعلق به گروه شمال شهر بيشتر بر مشابهت‌هاي محيطي و فرهنگي خود با مضامين اين سريال‌ها تكيه داشتند و نوعي همجواري ارزشي و ظاهري با اين سريال‌ها نشان مي‌دادند ـ همجواري ملي و محلي. اما افراد متعلق به گروه روستايي بيشتر به تضاد فرهنگي و محيطي خود با اين سريال‌ها اشاره مي‌كردند و احساس همجواري آنها فقط به لحاظ ژانري بود.

The present article examines how Iranian audiences have been able to build close relationship with a number of satellite TV series, despite the existing cultural and contextual differences. Subjects of this survey were divided into three groups: individuals from northern, southern neighborhoods of Tehran and rural/ suburban areas. Seventeen individuals were chosen through sequential sampling and were given an interview. The results are indicative of two groups with polarized opinions: Tehran residents and rural group. The suburban group could be placed somewhere in between. Interviewees from northern parts of the city stressed on their cultural and contextual similarities with those of the series; however, individuals residing in rural areas pointed to cultural and contextual differences.