بازشناسي پديدارشناختي حكمت متعاليه و پي‌آيندهاي تربيتي آن

Phenomenological Review of Transcendent Theosophy and Its Educational Consequences

صدرالمتالهين، انسان را حقيقت ذومراتبي مي‌داند كه دايماً در ذات و گوهر خود در حال تحول و سيلان است. علم و ادراك نيز چيزي جز طي مراحل و مدارج استكمال و انتقال از نشيه‌اي به نشيه ديگر نيست. با توجه به نگرش‌هايي كه وي در خصوص بحث طاقت بشري و بحث تحويل وجودي (منبعث از اصالت وجود و مشكك بودن آن)، ارايه داده، مي‌توان گفت كه ملاصدرا در زمره فيلسوفاني قرار دارد كه نسبت سوژه ـ اوبژه را واجد حيث التفاتي دانسته و لذا با تفكر سوبژكتيويستي كلاسيك ناسازگار است. نظريه فوق در مقاله حاضر به بحث گذارده شده و مبتني بر آن، عناصر تربيتي صدرايي معرفي گرديده است. مدعاي مقاله آن است كه در تفكر تعليم‌وتربيت صدرايي، دو عنصر «مشاركت» و «شكوفايي»، واجد بالاترين اهميت هستند.

Mulla Sadra believed that humanity is a truth with various stages which is constantly changing in essence. The knowledge and perception, he argues, are nothing but transcendence through various stages of perfection. Given his viewpoints about human tolerance and the issue of existential development (which has been derived from the principle of existence), one may claim that Mulla Sadra is among philosophers who believed in a form of relationship between subject and object which is not compatible with classical subjectivist thought. The present paper discusses the above hypothesis and introduces educational elements in the ideas of Mulla Sadra. The main claim of the paper is that in Sadra’s educational thought, two elements of “participation” and “prosperity” enjoy the highest degree of importance.