كاربرد استراتژي مقابله غيرغذايي در سنجش عدم امنيت غذايي در مناطق روستايي گرگان

Application of Nonfood Coping Strategies in Assessing Food Security in Rural areas of Gorgan

شاخص استراتژي مقابله يكي از شاخصهاي اندازهگيري امنيت غذايي مي‌باشد. اين شاخص يكي از سادهترين و دقيقترين شاخص‌هاي رايج اندازه‌گيري امنيت غذايي در هر جامعه اي مي‌باشد كه به راحتي با ديگر شاخص‌هاي امنيت غذايي همبستگي پيدا مي‌كند. استراتژي‌هاي مقابله به دو گروه استراتژي‌‌ها‌ي مقابله ي غذايي و غير غذايي تقسيم ميشوند. در اين تحقيق با استفاده از شاخص استراتژي‌هاي مقابله غير غذايي وضعيت امنيت غذايي خانوارها در مناطق روستايي گرگان برآورد شده است. نمونه‌اي با استفاده از نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي انتخاب شده و 267 پرسشنامه با تخصيص متناسب به حجم، در پنج دهستان شهرستان گرگان تكميل گرديد. نتايج تحليل خوشه‌اي k ميانگين نشان داد كه خانوارهاي مناطق روستايي گرگان در سه دسته ي عدم امنيت غذايي ضعيف، متوسط و شديد قرار ميگيرند. همچنين نتايج مدل لاجيت نشان ميدهد كه متغيرهاي درآمد سالانه، وضعيت شغلي سرپرست خانوار، وضعيت مالكيت منزل، بيماري يكي از اعضاي خانوار، سطح تحصيلات همسر، تعداد افراد خانوار، سطح تحصيلات سرپرست خانوار و اعتبارات بر سطح امنيت غذايي موثر مي‌باشند. طبقه بندي JEL:P25, P36, Q18

Coping strategy Index (CSI) is one of the indices to measure food security. This index is one of the simplest and prevalent indices of measuring food security in any society which correlate easily with other indices of food security. Coping strategy indices are classified into two groups of food and non food coping strategies. In this paper by using non food coping strategies, food security situation of rural households of Gorgan County was measured. A sample of 267 households selected with application of stratified random sampling method from five rural district of County. Results of K mean cluster analysis showed that rural households of Gorgan were classified into three groups of low, moderate and severely food insecure. Results of Logit model indicated that variables such as annual income, employment situation of household head, chronic illness of one of household members, education level of spouse, household size, education level of household head, and access to credit had significant effect on the level of nonfood coping strategy.