امام رضا (ع) و فرقه واقفيه

پس از شهادت امام موسي كاظم(ع) در سال 183 هـ .ق ، عواملي دست به دست هم داد تا عده اي، ايشان را آخرين امام و قايم و مهدي بدانند و بر اين اساس، بر ايشان توقف نمايند و امامت امام رضا(ع) و ساير امامان معصوم پس از ايشان را نپذيرند. توقف كنندگان بر امام كاظم(ع)، خود به گروه هايي تقسيم شدند كه در مواردي چون چگونگي رحلت و غيبت و ظهور و قيام آن امام با هم اختلاف داشتند. نكته مهم آنكه مساله توقف بر امام كاظم(ع)، توسط عده اي از اصحاب برجسته و وكلاي آن حضرت ترويج مي شد و با توجه به اينكه مبلغان آن، از جايگاه علمي و اجتماعي بالايي در ميان شيعيان برخوردار بودند، مشكلات فراواني را براي جامعه شيعه به وجود آوردند. بررسي اين مشكلات و نحوه مبارزه و برخورد امام رضا(ع) با واقفيان و افكار و گفتار و اعمال آنان، موضوع نوشتار حاضر است و مسلّماً با توجه به الگو بودن نقش امامان براي شيعيان اماميه، شناخت سيره آنها درباره چگونگي برخورد با گروه‌هاي مختلف، اهميت خاصي مي يابد و همين امر، ضرورت پژوهش هايي چنين را آشكارتر مي نمايد.