نگاهي ادبي به استشهادات غيرمستقيم ايمه به قرآن

A Literary approach to the indirect citations of Imams (a.s) to the holy Quran

چكيده: اهميت و جايگاه منحصر به فرد قرآن سبب شده است تا استشهاد به قرآن، مهم‌ترين و رايج‌ترين مستند در احتجاجات و مناظرات مسلمانان باشد. اما از آنجا كه شناخت و استفاده انسان‌ها از قرآن به فراخور استعداد و فهمشان از اين كتاب الهي متفاوت است،‌ بهترين و عالي‌ترين شيوه استشهاد به قرآن را در احتجاجات معصومين(ع) مشاهده مي‌كنيم. استشهادات معصومين(ع) به قرآن، برخي مستقيم و برخي غير مستقيم است؛ در استشهاد مستقيم به قرآن، حتي شنوندگان نا‌آشنا به قرآن نيز اشارات كلام را دريافت مي‌كنند، در حاليكه استشهادات غيرمستقيم (پنهان) را فقط آشنايان با قرآن خواهند فهميد. اين مقاله كه به استشهادات غيرمستقيم معصومين(ع) به قرآن اختصاص دارد اين مقوله را با رويكردي ادبي بررسي مي‌كند و چهار نوع براي آن برمي‌شمرد: واژگاني، گزاره‌اي، الهامي و تلميحي.

Abstract: The unique importance and position of the Holy Quran has led the Muslims to have the most important and the most frequent references to the Quran. But due to the different understanding of people depending on their aptitude, the best and most magnificent method of reference to the Quran is witnessed in Holy Imams ratifications. Some of their references to the Quran are direct and some others are indirect. Uninformed people can recognize direct references; however only the well-informed people can perceive the indirect ones. This article investigates indirect references from a literary point of view and four types of references are discussed lexical, propositional, inspirational, and implicit.