سياست آبستراكسيون در دوره چهاردهم مجلس شوراي ملّي

Policy of Obstruction in the 14th Majlis of Iran

آبستراكسيون در اصطلاح سياسي، به عمل يا كوشش اقلّيتي از نمايندگان مجلس براي جلوگيري از اخذ تصميم و تصويب قانون، با استفاده از ابزار قانوني گفته مي‌شود. اين جلوگيري مي‌تواند با استفاده از ارايه نطق‌هاي پياپي، طرح موارد وقت‌گير در زمان راي‌گيري و خروج از صحن مجلس براي از اكثريت انداختن جلسه و لغو دستور يا لايحه مورد بحث صورت گيرد. در دوره مجلس چهاردهم، اين سياست، يكي از مهم‌ترين سلاح‌هاي نمايندگان اقلّيت بود كه به‌وسيله آن، مجلس را از اكثريت مي‌انداختند تا مانع تصويب قوانيني شوند كه مورد نظر آن‌ها نبوده است. ولي آيا استفاده از اين سلاح در اين دوره، ناشي از اغراض شخصي بود يا منافع جامعه و ملّت را در نظر داشت؟ اين سياست، دوبار در مجلس چهاردهم مطرح گرديد كه هردو بار از طرف اقلّيت مجلس بود؛ بار اوّل، هدف، مخالفت با نخست‌وزيري محسن صدر بود كه در پي آن چندين ماه مجلس در تنش به سر برد و بار دوم به كمك قوام‌السلطنه آمد. به نظر مي‌رسد اين روش در اين دوره مجلس، يكي از راهكارهاي خروج از بحران جناح‌گرايي و قوم‌گرايي بوده است. آبستراكسيون را مي‌توان سياست اتّحاد و صف متشكّل اقلّيت در برابر اكثريت قلمداد كرد. اين مقاله بر آن است تا سياست آبستراكسيون در دوره چهاردهم مجلس و كشمكش دو گروه اقلّيت و اكثريت را بر سر اين موضوع، مورد ارزيابي قرار دهد.