توسعه كيفي خصوصي‌سازي آموزش عالي در ايران: الزامات و پيش بايست‌هاي خرد

در دهه‌هاي اخير خصوصي‌سازي آموزش عالي در ايران به دو صورت رشد خصوصي‌سازي آموزش عالي دولتي و ورود بخش خصوصي به آموزش عالي توسعه يافته است. اين پژوهش با توجه به لزوم همگام بودن توسعه كمي و كيفي، با هدف شناسايي الزامات خرد توسعه كيفي خصوصي‌سازي آموزش عالي در ايران انجام شد. روش آميخته اكتشافي براي اين پژوهش انتخاب شد. در بخش كيفي از مصاحبه و گروه كانوني و در بخش كمي از پرسشنامه محقق ساخته مشتمل بر 71 گويه در 8 بعد اصلي جهت جمع آوري اطلاعات استفاده گرديد. ضريب پايايي پرسشنامه در بخش وضعيت مطلوب برابر با 947/0 و در بخش وضعيت موجود برابر با 95/0 به دست آمد. نمونه اين پژوهش مشتمل بر 103 نفر از متخصصان و صاحبنظران آموزش عالي و دست اندركاران آموزش عالي خصوصي كشور بود. الزامات خرد توسعه كيفي خصوصي‌سازي آموزش عالي در 8 بعد شناسايي و ميزان اهميت آنها(وضعيت مطلوب) و ميزان توجه به آنها(وضعيت موجود) در فرآيند توسعه كيفي خصوصي‌سازي آموزش عالي مورد بررسي قرار گرفت. اكثريت اين الزامات از نظر ميزان اهميت متوسط به بالا و ميزان توجه متوسط به پايين در توسعه كيفي خصوصي‌سازي آموزش عالي برخوردار بوده اند. در نهايت راهكارهايي جهت توسعه كيفي اين فرآيند در نظام آموزش عالي كشور پيشنهاد شده است.