وظيفه پزشك در صورت مخالفت بيمار با درمان

The task of the physician, when the patient refuses the treatment

قانون گذار در جهت حمايت از پزشك و بيمار، به لزوم اذن در مواردي كه اخذ اذن ممكن است و عدم لزوم اذن در موارد ضرور تصريح و با رعايت مقررات و موازين فني پزشك را فاقد مسووليت كيفري و مدني دانسته است. ولي در جايي كه به رغم امكان اذن، خود بيمار از اجازه درمان خودداري كند، اين سوال مطرح است كه پزشك چه مسووليتي دارد؟ با توجه به مباني مختلفي كه در پاسخ به سوال ياد شده وجود دارد مي‌توان گفت در صورت مخالفت بيمار با درمان، با استناد به ادله سلطه بر نفس، پزشك مجاز به مداوا نيست. ظاهر مواد قانوني و برخي آراي فقهي هم با اين برداشت سازگاري دارد و استناد به حرمت اضرار به نفس، ممنوعيت القاي در هلاكت و ادله از اين دست، براي بي اثر دانستن مخالفت بيمار در اينجا كارايي ندارد.

To protect doctors and patients, according to law, obtaining the permission of patient is necessary where permission may be and no need to permission in emergency cases. When physician obey the regulations and technical standards, there is no civil and criminal liability, but where the patient refuse the treatment, is the doctor responsible for or not? There are different opinions here and it appears that where there is no permission from patient, physicians not allowed to do some sing, because of patientʹs self-mastery and according to legal materials and some jurisprudential opinions. The reasons like prohibition of self-harming and exposing to destruction have no effects here.