رابطه ابرازگري هيجاني و خودكارآمدي با فرسودگي شغلي در كارمندان شهرداري

The relationship between emotional expressiveness and self efficacy with burnout in workers of municipality

مقدمه: فرسودگي شغلي از جمله عوارض مربوط به كار است كه اين سندرم زمينه‌ساز آسيب‎هاي فيزيكي و رواني شده و ممكن است موجب كاهش علاقه به انجام كار و در نتيجه افت كارآيي ‏گردد. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه ابرازگري هيجاني و خودكارآمدي با فرسودگي شغلي انجام شده است. روش بررسي: اين پژوهش به روش مقطعي در سال1390، بر روي 200 نفر از كارمندان شهرداري شهرستان شهريار كه به روش نمونه‏گيري خوشه‏اي انتخاب شده بودند انجام گرفت. براي جمع‌آوري اطلاعات از سه پرسشنامه‎ فرسودگي شغلي Maslach، پرسشنامه ابرازگري هيجانيEmmons & King (1990) و پرسشنامه خودكارآمدي عمومي Schere(1982) استفاده شد. داده‎ها پس از جمع‌آوري با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون، تحليل رگرسيون چندگانه و توسط نرم‌افزار SPSS15 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: يافته‏‎ها نشان داد بين ابرازگري هيجاني و مسخ شخصيت همبستگي منفي و معني‎دار وجود دارد (05/0P < )، اما همبستگي بين ابرازگري هيجاني و كفايت شخصي مثبت و معنادار بود (05/0P < ). خودكارآمدي با خستگي هيجاني و مسخ شخصيت رابطه منفي و معنادار داشت (01/0P < )، اما رابطه كفايت شخصي و خودكارآمدي مثبت و معنادار بود (01/0P < ). بين جنسيت و مسخ شخصيت نيز يك همبستگي مثبت و معنادار وجود داشت (05/0P < ) وليكن رابطه جنسيت و احساس موفقيت فردي منفي ومعني‎دار بو د(05/0P < ). همچنين بين سن و موفقيت فردي رابطه‎‌ مثبت و معني‎دار به دست آمد (01/0P < ). نتيجه‌گيري: نتايج نشان مي‎دهد متغيرهاي ابرازگري هيجاني و خودكارآمدي، پيش بين‎هاي خوبي براي فرسودگي شغلي هستند.